ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ "ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΕΣ"
ΚΑΙ 
ΑΞΙΟΙ ΕΠΑΙΝΟΥ!

     Ενώ η "Χρυσή Αυγή", πριν καν αναλάβει την ...εξουσία, βρέθηκε δακτυλοδεικτούμενη λόγω της εμπλοκής της με τους δύο τόννους (!) ηρωίνης που μετέφερε το σκάφος "NOOR 1" οι αντιεξουσιαστές Αναρχικοί πιστώνονται και πάλι με τα συγχαρητήρια όλης της ελλαδικής κοινωνίας για την δημόσια εκτέλεση στο κέντρο της Αθήνας του Χαμπίμπι, ενός σεσημασμένου εμπόρου ναρκωτικών ο οποίος δρούσε ανενόχλητος εν γνώσει και υπό την ανοχή της διεφθαρμένης αστυνομίας!

     Mε δεδομένο ότι οι έμποροι ναρκωτικών αποτελούν τους σοβαρότερους εχθρούς των συγχρόνων κοινωνιών, η εκτέλεση του συγκεκριμένου πρεζέμπορου, Χαμπίμπι, θα μπορούσε να αναγνωρισθεί ως κοινωνική προσφορά των δραστών-Αναρχικών προς όλους μας. 

     Κι όμως, η χρυσαυγίτικη ακροδεξιά υπήρξε η μόνη η οποία έδειξε σοβαρώς ...ενοχλημένη και, όχι μόνον δεν επεκρότησε τη θεάρεστη εκτέλεση του πρεζέμπορου, αλλά και άρχισε να επιδίδεται σε ...αρνητικές επικρίσεις κατά των εκτελεστών-Αναρχικών διότι, λέει, απολαμβάνουν καλύψεως από την Αστυνομία (!) η οποία Αστυνομία, βεβαίως, υπερψηφίζει εν σώματι Χρυσή Αυγή και, εν προκειμένω, απώλεσε και έναν της "συνεργάτη"!

     Δεν θα αναφερθούμε σε επιμέρους, πάμπολλα περιστατικά διασυνδέσεως μελών αλλά και βουλευτών της Χρυσής Αυγής με υποθέσεις ναρκωτικών διότι το Ιστολόγιό μας έχει αναφερθεί σε αυτά σε προηγούμενες αναρτήσεις του. Δεν θα αναφερθούμε, επίσης και σε βιαστές χρυσαυγίτες (καταδικασμένους ήδη) διότι πρόθεσή μας δεν είναι η επανάληψη της πΥότητος ενός κομματικού μορφώματος άνευ ιδεολογίας αλλά με εγκληματικό φάκελλο. 

     Απλώς, ως ενεργοί Πολίτες αυτής της κοινωνίας θα δηλώσουμε και πάλι την ικανοποίησή μας για τη θετική πρωτοβουλία της εκτελέσεως ενός πρεζεμπόρου από τους Αναρχικούς και θα τους συγχαρούμε, πέραν ιδεολογικής διαστάσεως, για την τελευταία, αυτή, κοινωνική προσφορά τους και όχι μόνον...

     Θα συγχαρούμε τους Αναρχικούς και πάλι διότι, με μεγάλην εφυία και ...μαστοριά, επιμένουν "να μοιράζουν φύλλα" (και ...εγκεφαλικά!) στις ακροδεξιές όρνιθες τις οποίες εγκλωβίζουν στο χρυσαυγίτικο "κοτέτσι" τους καταδικασμένες να το ρουφάνε το ...φραπέ, ανίκανες να αναπτύξουν την οιανδήποτε πρωτοβουλία!

     Θα συγχαρούμε τους Αναρχικούς διότι προσέφεραν ακόμη μία εθνική υπηρεσία ξεκαθαρίζοντας ένα απόστημα διακινήσεως ναρκωτικών στη καρδιά της πόλεώς μας ερχόμενοι και πάλι σε σύγκρουση με τους αστυνομικούς "μηχανισμούς" που το συντηρούσαν και που συντηρούν αμέτρητα άλλα παρόμοια αποστήματα (και αν κανείς μπάτσος θεωρεί ότι θίγεται να μου ζητήσει το λόγο για να του γνωστοποιήσω προσωπικές μου εμπειρίες από τη δημοσιογραφική μου θητεία...)!

     Θα συγχαρούμε τους Αναρχικούς οι οποίοι έδωσαν περιεχόμενο στον τίτλο του "Πολιτοφύλακα" και όχι όπως μερικοί άλλοι κενο-στρατόκαυλοι παριστάνουν τους, κατά φαντασία, "Πολιτοφύλακες" κραδαίνοντας ...air-shoft στη Πάρνηθα! 

     Τέλος, δε μπορούμε παρά να επισημάνουμε ότι, χαρακτηριστικό είναι ότι αυτές οι ξεπουπουλιασμένες χρυσαυγίτικες όρνιθες οι οποίες -λόγω εσωτερικής πολιτικής συγκυρίας- θα μπορούσαν να κυβερνούν το τόπο από το 1985 (!), αδυνατούν να "πιάσουν χαρτωσιά", όχι διότι ούτω δοκεί ...τη δράκα των Αναρχικών, αλλά λόγω της δικής της ανικανότητος και, κυρίως, ένοχης κενότητος! 

Το πλήρες κείμενο της αναλήψεως της ευθύνης της εκτελέσεως από τους αντιεξουσιαστές Αναρχικούς 

έχει ως εξής:

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την εκτέλεση του μαφιόζου Χαμπίμπι, ο οποίος εδώ και χρόνια πρωτοστατούσε σε περιστατικά βίας απέναντι σε κατοίκους και θαμώνες της περιοχής των Εξαρχείων, με αποκορύφωμα την δολοφονική επίθεση σε τρεις συντρόφους του κατειλημμένου κοινωνικού κέντρου ΒΟΞ τον περασμένο Μάρτη.

Ο παρανοϊκός χαρακτήρας του συγκεκριμένου ατόμου και η ασύστολη βία που ασκούσε με τη παραμικρή αφορμή, τον καθιστούσαν ως κατά συρροή δυνάμει δολοφόνο, ως φόβο και τρόμο της περιοχής. Οι τραμπουκισμοί, οι κλοπές και τα μαχαιρώματα που περιλαμβάνονταν στο ρεπερτόριο της καθημερινής του παρουσίας στη πλατεία Εξαρχείων, του έδωσαν το περιθώριο να παριστάνει τον ηγεμόνα που (υποτίθεται) κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει. Με τη δύναμη μιας αγέλης κανιβάλων που τον περιστοίχιζε, αλλά και με τις πλάτες της μαφίας και της αστυνομίας, δρούσε ανενόχλητος πουλώντας ναρκωτικά και τρομοκρατώντας τη γειτονιά, η οποία ανυπεράσπιστη και ανήμπορη να τον αντιμετωπίσει, υποτασσόταν στη δύναμη του σιωπώντας.

Ο φόβος που προκαλούσε η εγκληματική του δράση, του έδινε όλο και μεγαλύτερο θράσος, αφού επανειλημμένα βιαιοπραγούσε με δολοφονικές προθέσεις μπροστά στα μάτια δεκάδων περίοικων, αφήνοντας πίσω του αιμόφυρτους και ετοιμοθάνατους ανθρώπους, ενώ την ίδια στιγμή αυτός παρέμενε στη περιοχή καμαρώνοντας ανενόχλητος. Και αυτό γιατί, εκτός από το γεγονός πως ήταν ναρκομανής και παρανοϊκός, γνώριζε πολύ καλά πως δεν θα υπάρξουν συνέπειες. Γιατί γνώριζε πως κανείς δεν θα επέμβει, λόγω της συναινετικής υποταγής που επιβάλει ο φόβος. Γιατί γνώριζε πως δεν πρόκειται να συλληφθεί, αφού όντας υπάλληλος της μαφίας ήταν ουσιαστικά και υπάλληλος της αστυνομίας.

Όμως, το θράσος του αυτό αποδείχθηκε τελικά ‘’αυτοκτονικό’’, όταν έκανε το λάθος να επιτεθεί σε τρείς αναρχικούς συντρόφους του ΒΟΞ, τραυματίζοντας τους δύο από αυτούς. Η σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι και η εφαρμογή του λαϊκού-επαναστατικού δικαίου επέβαλε τη θανατική του καταδίκη.

Όχι μόνο στα πλαίσια της εκδίκησης για τους τραυματίες συντρόφους, αλλά και για την υπεράσπιση μιας τόσο ταλαιπωρημένης γειτονιάς, για την οποία είμαστε βέβαιοι πως στο άκουσμα της εκτέλεσης αυτού του καθάρματος θα ανακουφίστηκε. Γιατί κάποιος έπρεπε να αναλάβει δράση. Για την έστω και οριακή επαναφορά των συσχετισμών δύναμης στη γειτονιά των Εξαρχείων, για την υπενθύμιση πως το μακρύ χέρι του παρακράτους έχει να αντιμετωπίσει το τιμωρό χέρι του κινήματος.

Μιλώντας για παρακράτος, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως για εμάς η εκτέλεση του συγκεκριμένου ατόμου, δεν οριοθετείται μονάχα σε ένα χτύπημα ενάντια στον κανιβαλισμό που βασιλεύει στα Εξάρχεια. Δεν αντιλαμβανόμαστε την κανιβαλική βία ως ένα γενικόλογο κοινωνικό φαινόμενο. Δεν είμαστε κοινωνιολόγοι, αλλά ταξικά τοποθετημένοι στον πόλεμο ενάντια στο κεφάλαιο και ως τέτοιοι μπαίνουμε στη μάχη για να ξανακερδίσουμε τα Εξάρχεια. Με αυτόν τον προσανατολισμό, η συγκεκριμένη εκτέλεση επεκτείνεται και στην υλική σύγκρουση με το παρακρατικό σύμπλεγμα μαφίας-αστυνομίας. Επεκτείνεται δηλαδή στη μάχη ενάντια σε μια από τις πιο σκληρές εκφράσεις του κεφαλαίου. Και αυτό γιατί ο Χαμπίμπι ήταν στρατολογημένος από τη μαφία των Εξαρχείων, όχι απλά ως ένας ακόμα από τους δεκάδες διακινητές ναρκωτικών που δρουν στη περιοχή, αλλά και ως χωροφύλακας που περιφρουρούσε δια της βίας την ομαλή κερδοφορία των αφεντικών του.

Το πλούσιο βιογραφικό του Χαμπίμπι, που περιελάμβανε την κάθε λογής αντικοινωνική δραστηριότητα, τον είχε καταστήσει ως το πρωτοπαλίκαρο, ως το λυσσασμένο μαντρόσκυλο της μαφίας στην πλατεία Εξαρχείων. Και ήταν μαντρόσκυλο γιατί η βία του αυτή, ασχέτως αν ήταν ψυχωτική και αλόγιστη, λειτουργούσε ως απειλή απέναντι σε οποιονδήποτε διανοούνταν να διαταράξει την ομαλή διακίνηση ναρκωτικών. Απέναντι τελικά, σε οποιονδήποτε αμφισβητούσε την ηγεμονία της μαφίας στη πλατεία Εξαρχείων.

Εκτελώντας τον Χαμπίμπι, κάναμε ξεκάθαρο πως αμφισβητούμε έμπρακτα την ηγεμονία των ναρκέμπορων. Πως έχουμε και εμείς τα μέσα για να τους αντιμετωπίσουμε και πως αν χρειαστεί θα εμπλακούμε σε μια μετωπική αναμέτρηση μαζί τους. Μια αναμέτρηση ιστορικά και πολιτικά επιβεβλημένη.

Το σύμπλεγμα ανάμεσα στη μαφία και την αστυνομία, αν και αποτελεί ένα πολλάκις εξακριβωμένο φαινόμενο που δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν, στη περιοχή των Εξαρχείων εκφράζεται με αποκαλυπτικά απροσχημάτιστους όρους. Όσοι κατοικούν, εργάζονται ή συχνάζουν στη περιοχή, γνωρίζουν πολύ καλά πως οι πιάτσες πώλησης ναρκωτικών όχι μόνο δεν βρίσκονται σε απόμερα σημεία, αλλά αντίθετα καταλαμβάνουν τα κεντρικότερα σημεία πέριξ της πλατείας Εξαρχείων. Γνωρίζουν επίσης ποιοι και πότε πωλούν ναρκωτικά, αφού μιλάμε για σχεδόν εικοσιτετράωρες βάρδιες που αναλαμβάνονται από άτομα που ζουν και κινούνται στα Εξάρχεια. Γνωρίζουν ποια μαγαζιά λειτουργούν ως βιτρίνες για το ξέπλυμα χρήματος, ποιοι είναι οι αρχηγοί της μαφίας, και που συχνάζουν εμφανώς ένοπλοι. Γνωρίζουν επίσης πως ο διοικητής του Α.Τ. Εξαρχείων συναντιέται με ορισμένους από αυτούς σε ιδιαίτερα φιλικό κλίμα. Όλα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας καθημερινά και κανείς δεν μιλάει.

Και δεν μιλάει κανείς γιατί κυριαρχεί ο φόβος ή η αδιαφορία. Και ακόμα χειρότερα γιατί και ανάμεσα στις υγιείς δυνάμεις της γειτονιάς, κυριαρχεί η ματαιότητα ότι τίποτα δεν αλλάζει. Πράγματι, το ρίζωμα του δικτύου ανάμεσα σε μπράβους, ‘’αναρχικούς’’, χούλιγκανς, μεγαλομαγαζάτορες, ναρκέμπορους και αστυνομικούς είναι βαθύ. Και είναι τόσο βαθύ που χρειάζεται ένας σεισμός για να ξεριζωθεί. Αυτός ο σεισμός είναι ο στόχος μας, και για να τον καταφέρουμε πρέπει αρχικά να χωρίσουμε ευκρινώς τα στρατόπεδα. Ποίοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι απέναντι μας. Για να μετρηθούμε και να πάψει πλέον η ανεκτικότητα, το αλισβερίσι και το παλαντζάρισμα σε δύο βάρκες. Δεν είμαστε όλοι μια γειτονιά και αυτή η γειτονιά δεν μας χωράει όλους.

Θα ήταν τραγελαφικό να επικαλεστεί η αστυνομία την άγνοια για πρόσωπα και καταστάσεις και ακόμα χειρότερα για αδυναμία επέμβασης λόγω του φόβου των αναρχικών. Και θα ήταν τραγελαφικό, γιατί η αστυνομία εισβάλει, βασανίζει και συλλαμβάνει με ιδιαίτερη ικανότητα και αγριότητα τους αναρχικούς όταν συμβαίνουν συγκρούσεις στη περιοχή. Γιατί άραγε δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο με τους εμπόρους ναρκωτικών, τους μαχαιροβγάλτες και τους μπράβους ; Η ερώτηση είναι προφανώς ρητορική. Και είναι ρητορική, γιατί εκ θέσεως ως κοινωνικοί αγωνιστές, δεν θα μπορούσαμε να καταγγείλουμε την αδράνεια της αστυνομίας, υπονοώντας ότι χρειαζόμαστε την επέμβαση της για να λυθεί το ζήτημα. Αντιθέτως, αυτό που αναδεικνύουμε μιλώντας για την απουσία-προστασία της αστυνομίας είναι η εξόφθαλμη συγχώνευση συμφερόντων, είναι η ύπαρξη ενός παρακρατικού μετώπου, το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί από τον κόσμο του αγώνα και μόνο. Ας μην έχουμε αυταπάτες λοιπόν, προσμένοντας βοήθεια από επίσημους φορείς και θεσμούς. Είναι όλοι στο κόλπο και είναι όλοι εναντίων μας.

Το ζήτημα λοιπόν των Εξαρχείων, αφορά στον πυρήνα του τη σύγκρουση με τους μηχανισμούς παράπλευρης συσσώρευσης κεφαλαίου. Μιλάμε δηλαδή για το παρακράτος, για την άλλη όψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η λεγόμενη παραοικονομία, είναι ένα ασύλληπτου μεγέθους κύκλωμα απόδοσης δισεκατομμυρίων. Άλλωστε σήμερα, είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστική η ομολογία πως τα ‘’μαύρα’’ κεφάλαια διασώζουν το τραπεζικό σύστημα διεθνώς, αποδεικνύοντας έτσι όχι μόνο τον όγκο των κερδών, αλλά και τη σύμφυση της ‘’παράνομης’’ και της ‘’νόμιμης’’ καπιταλιστικής οικονομίας. Δεδομένης λοιπόν αυτής της σύμφυσης, είναι αυτονόητο πως η μαφίες αποτελούν την οργανωμένη έκφραση της ‘’μαύρης’’ οικονομίας, άρα και τη παράπλευρη οργάνωση του κρατικού μηχανισμού. Δικαστές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες και αστυνομικοί συγκροτούν το διευθυντικό επιτελείο της παραοικονομίας, χρησιμοποιώντας ως ‘’μπροστινούς’’ τους διάφορους χρήσιμους ηλίθιους για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Έτσι και οι ναρκέμποροι των Εξαρχείων, που απαρτίζονται από λούμπεν-παρασιτικά στοιχεία, ‘’φουσκωτούς’’, ποινικούς και κατά φαντασία γκάνγκστερς, αποτελούν απλά τους χρήσιμους ηλίθιους για το Α.Τ. Εξαρχείων και τη ΓΑΔΑ, τα επίσημα δηλαδή κέντρα ελέγχου της διακίνησης ναρκωτικών. Αυτά τα καθάρματα, που παριστάνουν τους Εσκομπάρ και τους ατρόμητους, είναι κοινοί ρουφιάνοι και συνεργάτες της αστυνομίας, είναι θρασύδειλοι και ύπουλοι γιατί χωρίς τους προστάτες τους δεν θα τολμούσαν να σηκώσουν όχι μόνο το χέρι τους, αλλά ούτε καν το βλέμμα τους μπροστά σε όσους αγωνίζονται για τη γειτονιά των Εξαρχείων.

Κατανοώντας το πρόβλημα από τη ρίζα του, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι ο πόλεμος ενάντια στις μαφίες, είναι πόλεμος στη καρδιά της καπιταλιστικής συσσώρευσης, είναι πόλεμος αντικαπιταλιστικός. Γι αυτό, και για να μην χαθούμε σε αίολα θεωρητικά σχήματα που καταλήγουν στο να μην συγκρουστούμε με τις μαφίες γιατί καπιταλισμός (θα) υπάρχει και χωρίς αυτές, εμείς λέμε πως επιτέλους πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Γιατί, ο καπιταλισμός δεν αποτελεί μια αφηρημένη σχέση, αλλά αντίθετα μια απτή, υλική και πολύ συγκεκριμένη. Έτσι, ο πόλεμος για να κρατήσουμε μια γειτονία καθαρή από τα απόνερα της καπιταλιστικής σαβούρας που ξεβράζει η μαφία, δεν είναι πόλεμος ιδεών, αλλά πόλεμος για την μετατόπιση των υλικών συσχετισμών δύναμης.

Σαφώς, η γειτονιά των Εξαρχείων μαστίζεται από μια σειρά προβλημάτων. Αφετηρία όλων αυτών, είναι η μετατροπή των Εξαρχείων σε μαζική καταναλωτική ζώνη, η οποία έλκει τη μαφία και τελικά επιφέρει την πολιτική και πολιτιστική αλλοίωση της περιοχής. Η συγκέντρωση δεκάδων καταστημάτων εστίασης, τα οποία καρπώνονται την ιστορική και πολιτική φόρτιση της περιοχής και κερδοφορούν πουλώντας εναλλακτισμό και ψευτοεξεγερσιακότητα, έχει ως συνέπεια τη συνεύρεση χιλιάδων νεολαιών με όρους καταναλωτισμού και αποπολιτικοποίησης. Και εδώ ακριβώς, είναι που η μαφία βρίσκει το εύφορο έδαφος για να ανθίσει. Γιατί η περιοχή αποφέρει ασύλληπτα κέρδη από την ‘’προστασία’’ δεκάδων μαγαζιών και ακόμα περισσότερα από το εμπόριο ναρκωτικών.

Είναι θλιβερό το γεγονός, πως οι εκατοντάδες νέοι που συχνάζουν σε μια γειτονιά διαρκούς πολιτικού αναβρασμού, φαίνεται να έχουν μια λανθάνουσα ερμηνεία της ελευθερίας, η οποία και καταλήγει να συγχέεται με τη χρήση ναρκωτικών. Τα αστικά ιδεολογήματα που εξέθρεψαν τις κάθε λογής μορφές του ‘’εναλλακτισμού’’, με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την ιδεολογική αφασία, προάγουν τη χρήση ναρκωτικών ως δήθεν απελευθερωτική εμπειρία, μετατρέποντας χιλιάδες νέα παιδιά σε εξαρτημένους ή μη χρήστες και σε ‘’πελάτες’’ που ενισχύουν οικονομικά τις εγκληματικές οργανώσεις της μαφίας. Όλα αυτά τα νέα παιδιά, που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είναι στη δικιά μας πλευρά, τα καλούμε να σκεφτούν πως τα ναρκωτικά είναι μέσο νάρκωσης και όχι απελευθέρωσης, τα καλούμε να μην συνδράμουν οικονομικά τη μαφία, τα καλούμε να πάρουν θέση σε αυτή τη μάχη, είτε σταματώντας τα ναρκωτικά, είτε φεύγοντας από τα Εξάρχεια. Διαφορετικά, όσο ο αγώνας θα οξύνεται, οι χρήστες και η τεράστια ζήτηση που αυτοί προσφέρουν στους ναρκέμπορους, θα χρειαστεί να αντιμετωπιστούν ακόμα και με τη βία.

Μιλώντας για το ζήτημα των ναρκωτικών και γενικότερα της ναρκωκουλτούρας ως φαινόμενο που κατακλύζει κυρίως τη νεολαία, είμαστε απόλυτοι δηλώνοντας πως το να δηλητηριάζουμε το μυαλό και το σώμα μας με ουσίες, αποτελεί μια φευγαλέα εμπειρία, μια παραπλάνηση των καταπιεσμένων μας αισθήσεων και μια λανθάνουσα φυγή από τα πραγματικά και κοινά προβλήματα που μας μαστίζουν. Ειδικότερα, στις δυτικές κοινωνίες όπου το κεφάλαιο έχει εισβάλει σε κάθε πτυχή του συναισθηματικού μας κόσμου, η έννοια της προσωπικότητας έχει αποδομηθεί, μέσω της τοποθέτησης της σε ένα ασφυκτικά αλλοτριωμένο κοινωνικό περιβάλλον. Αυτό της μοναξιάς, της ανασφάλειας, του συναισθηματικού ακρωτηριασμού και της κατάθλιψης. Σε μια παράλογα απαιτητική και ανυπόφορη ζωή. Η εύλογη αναζήτηση διεξόδων, όταν συμβαίνει κάτω από το καθεστώς απουσίας της ταξικής συνείδησης, είναι δεδομένο πως θα οδηγήσει σε στρεβλές ατραπούς. Τα ναρκωτικά είναι μια από αυτές. Και αποτελούν ίσως τη σκληρότερη έκφραση αυτοτιμωρίας και εσωστρέφειας, αφού η επιθυμούμενη ‘’διέξοδος’’ καταλήγει με τους χειρότερους όρους πίσω στον εαυτό μας και τα προβλήματα του. Με άλλα λόγια, απέναντι στη βία που μας ασκεί η ταξική κοινωνία δεν απαντάμε με βία απελευθερωτική, αλλά με βία που στρέφεται στον ίδιο μας τον εαυτό. Γι αυτό και σαν επαναστάτες, πολεμάμε τα ναρκωτικά ως επιβοήθημα στην επιβολή της κοινωνικής παραλυσίας, αλλά και ως ευθεία επίθεση στο πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, αυτό της νεολαίας.

Είπαμε και πριν πως αυτή η γειτονιά πλέον δεν μας χωράει όλους. Και με αυτό δεν εννοούμε μόνο τη μαφία, αλλά και το χουλιγκανισμό όπου και όπως αυτός εκφράζεται. Είτε με πολιτικό μανδύα, είτε απολίτικα και ωμά. Ο αγώνας για τα Εξάρχεια, ακόμα και αν χρειάζεται να φτάσουμε στην ένοπλη σύρραξη, δεν αφορά στενά τα μέσα αγώνα, αλλά το περιεχόμενο που αυτά πρεσβεύουν. Η μάχη των Εξαρχείων, είναι μάχη πολιτισμών για τον απλούστατο λόγο πως δεν συγκρούονται δύο συμμορίες, αλλά δύο ολόκληροι κόσμοι. Από τη μία ο κόσμος του παρακράτους και της σαπίλας και από την άλλη ο δικός μας κόσμος: της ελπίδας, της αλληλεγγύης και του αγώνα. Όμως, η συγκρότηση του δικού μας στρατοπέδου δεν επιτυγχάνεται μονάχα με διακηρυκτικά καλέσματα στη μάχη, αλλά με διαπαιδαγώγηση και συμμόρφωση πάνω στα πολιτιστικά πρότυπα του νέου κόσμου που εκπροσωπούμε. Γι αυτό η μάχη των Εξαρχείων, είναι μάχη τόσο απέναντι στο κεφάλαιο και τη μαφία του, όσο και απέναντι στην εσωτερική διάβρωση του κινήματος. Στη ναρκωκουλτούρα, στην απειθαρχία, στον αντικοινωνισμό και στη βία για τη βία. Διαφορετικά, είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε αυτόν τον αγώνα ή ακόμα χειρότερα να γίνουμε και οι ίδιοι μέρος του προβλήματος.

Είναι δεδομένο, πως όταν κάτι δεν οριοθετείται κάποια στιγμή θα επεκταθεί τόσο που τελικά θα σε καταπλακώσει. Θα απλωθεί σαν τον καρκίνο. Έτσι και στη περίπτωση των Εξαρχείων, όπου ο κατά τα άλλα ρομαντικός χαρακτήρας της γειτονιάς, που διαχρονικά αγκάλιαζε τους περιθωριακούς, τους ασυμβίβαστους και τους απόκληρους, σήμερα αποδεικνύεται λαθεμένος. Όχι γιατί δεν πρέπει να αγκαλιάζονται αυτοί οι άνθρωποι, αλλά γιατί θα πρέπει να ενσωματώνονται με τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής αλληλεγγύης. Να δέχονται τη προσφορά αλλά και να την ανταποδίδουν, αποδεικνύοντας στη πράξη πως η αλληλεγγύη δεν είναι η πίσω πόρτα του χάους και της αλληλοφαγίας, αλλά η επιτομή της κοινωνικής ωριμότητας, μέσω της ικανότητας της αυτό-θεσμίζεται και να λειτουργεί με αρμονία. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι λοιπόν ζήτημα υπευθυνότητας και όχι απλά ανεκτικότητας.

Ειδικότερα δε, όταν έχουμε να κάνουμε με εγκληματικά- αντικοινωνικά στοιχεία, η διαχείριση των οποίων δεν ρυθμίζεται από κάποιο αόρατο χέρι, αλλά από τη δυνατότητα μας να διατηρούμε τουλάχιστον μια ισορροπία δυνάμεων. Να τους επιβλέπουμε, να τους επιβαλλόμαστε και να τους υπενθυμίζουμε πως βρίσκονται σε εχθρικό περιβάλλον. Διαφορετικά οι μαφιόζοι και οι χούλιγκαν θα νοιώσουν ασφαλείς και δυνατοί, θα επιβάλλουν την ηγεμονία τους και θα μας εξαφανίσουν. Απέναντι λοιπόν στις ακατάληπτες θεωρίες περί ανεκτικότητας του είδους ‘’έτσι ήταν πάντα τα Εξάρχεια’’, εμείς λέμε πως όσοι τις επικαλούνται ανήκουν στις συντηρητικές δυνάμεις , σε όσους δηλαδή με τη στάση τους διαιωνίζουν τη παρακμιακή κατάσταση της γειτονιάς. Άρα, από εδώ και στο εξής θα θεωρούνται και αυτοί ως κομμάτι του προβλήματος.

Τα Εξάρχεια είναι μια από τις πλέον πολιτικά φορτισμένες περιοχές της Ευρώπης. Εκεί μέσα έχουν δοθεί σκληροί αγώνες, έχουν δολοφονηθεί σύντροφοι από την αστυνομία, έχουν ξεκινήσει εξεγέρσεις, έχουν γεννηθεί κινήματα και ιδέες. Η εικόνα αυτής της γειτονιάς παραδομένης πλέον στη παρακμή των ναρκωτικών, της ψευτοδιασκέδασης και του χουλιγκανισμού, είναι μια θλιβερή εικόνα. Όμως, θα πρέπει να παραδεχθούμε πως αντανακλά και τα δομικά οργανωτικά και ιδεολογικά προβλήματα του κινήματος μας. Στο όνομα μιας λανθάνουσας ‘’αντεξουσίας’’, η οποία ταυτίζει τους όρους συγκρότησης του προλεταριακού μετώπου, σε επίπεδο ηθικής και σχέσεων, με τους όρους που αντιμαχόμαστε τον αστικό κόσμο, ξεχνάμε πως στη βαρβαρότητα δεν απαντάς με χάδια. Όταν λοιπόν οι ιδέες μας για τις κοινωνικές σχέσεις μετατρέπονται σε ιδεολογία, και όχι σε διαρκή σύγκρουση για να τις περιφρουρήσουμε, τότε αφήνονται κενά, και πάνω στην δικιά μας ‘’αντεξουσία’’ βρίσκουν το περιθώριο να στρογγυλοκάτσουν οι εξουσίες του εχθρού. Όλα κρίνονται από τους πραγματικούς υλικούς συσχετισμούς και όχι από τα αφαιρετικά οράματα μας. Η ’’αντεξουσία’’ λοιπόν, για να μπορέσει να επιβιώσει στο αστικό περιβάλλον που αναπτύσσεται και να πείσει ότι αποτελεί ρεαλιστική πρόταση κοινωνικής οργάνωσης, θα πρέπει να ασκήσει εξουσία στους εχθρούς της. Διαφορετικά είναι καταδικασμένη να συντριβεί. Από την άλλη, η πλαδαρή έννοια της ανεκτικότητας, η οποία επιτρέπει στα αντικοινωνικά στοιχεία να δρουν ανενόχλητα στη γειτονιά των Εξαρχείων, εγείρει κάποια βασικά ερωτήματα. Γιατί (να) είμαστε ανεκτικοί με τον καθένα, που με άλλοθι την εθνική ή την δήθεν πολιτική του ιδιότητα (του μετανάστη ή του ‘’αναρχικού’’) ασκεί αντικοινωνική βία, και δεν είμαστε ανεκτικοί με την τοπική κοινωνία που διαμαρτύρεται δικαίως εναντίων τους; Γιατί οι μεν καταλογίζονται ως φίλιες δυνάμεις και οι δε ως μικροαστοί και φασίστες; Σε ποιους τελικά απευθυνόμαστε και ποίοι είναι οι σύμμαχοι μας; Εδώ λοιπόν μπαίνουμε στα άδυτα του ιστορικού χαρακτήρα του κινήματος, των στρεβλώσεων του σχετικά με τη ταξική πάλη και το ρόλο του μέσα σε αυτή.

Η ανεκτικότητα λοιπόν, δεν είναι κουπόνι ελεύθερης συνεισφοράς για να κοστολογείται κατά το δοκούν. Έχει βαρύ αντίτιμο. Το αντίτιμο της ευθύνης. Και μπροστά στον κίνδυνο να γίνουμε περιθώριο μέσα στην ίδια μας τη γειτονιά, να καταρρακωθούμε ηθικά και πολιτικά όντας ανίκανοι να υπερασπιστούμε το ζωτικό μας χώρο και να απολέσουμε την αξιοπιστία μιας υπεύθυνης πολιτικής πρότασης απέναντι στη κοινωνία, εμείς λέμε πως αυτή η ευθύνη μας αναλογεί. Με όποιο κόστος.

Πως υπερασπιζόμαστε λοιπόν στη πράξη την αυτό-οργάνωση στη γειτονιά των Εξαρχείων, πόσο μάλλον όταν απειλούμαστε; Σίγουρα όχι με το απλά να την επικαλούμαστε ως αφηρημένο σχήμα, ή ως δομή που δεν επικοινωνεί πουθενά με τον έξω κόσμο. Αυτό-οργάνωση σημαίνει τη μορφή (και όχι το περιεχόμενο) πάνω στην οποία συγκροτούμε τις δυνάμεις μας. Σημαίνει πως έχουμε τη δυνατότητα, με τα δικά μας πολιτικά και εμπειρικά εργαλεία, να συγκροτήσουμε το οργανωμένο προλεταριακό στρατόπεδο απέναντι στην αστική τάξη. Σωματεία, συνελεύσεις, επιτροπές, καταλήψεις , ένοπλες ομάδες κλπ, αποτελούν την υλική έκφραση της αυτό-οργάνωσης, αποτελούν τα δικά μας όπλα απέναντι στο αστικό κράτος και τους θεσμούς του. Και ακριβώς επειδή αυτό-οργάνωση δεν σημαίνει νησίδες και κοινότητες ελευθερίας, αλλά σημεία ζύμωσης, επαγρύπνησης και εφόρμησης των προλεταριακών δυνάμεων, χρειάζεται να την περιφρουρούμε. Τόσο από το ρεφορμισμό, όσο και από τον ταξικό εχθρό.

Οι πολιτοφύλακες ως μορφή αυτό-οργάνωσης, όπου και όποτε εμφανίστηκαν ως αναγκαιότητα, υπερασπίστηκαν τα συλλογικά κεκτημένα, αλλά και το δικαίωμα του λαού και του κινήματος να αντεπιτίθεται στη βία των καπιταλιστών και όσων τους υπηρετούν. Απέναντι στην αστυνομία, το στρατό, τους φασίστες και τους κάθε λογής παρακρατικούς. Οι πολιτοφύλακες ήταν πάντα σπλάχνα από τα σπλάχνα του λαού και του κινήματος, γιατί υπηρετούσαν τις ανάγκες του και εξέφραζαν το συλλογικό σχεδιασμό του. Γιατί ήταν φρουροί και τιμωροί. Γιατί αποτελούσαν την έμπρακτη απάντηση στο ερώτημα πως θα περιφρουρηθούν οι αγώνες μας από τη βία των αφεντικών, και πως θα αμυνθούμε απέναντι στο επαπειλούμενο αιματοκύλισμα μας. Γιατί εν τέλει, εξέφραζαν την έμπρακτη αποδοχή της βίας, ως απαραίτητη προϋπόθεση στην εξέλιξη της ταξικής πάλης και των αναπόφευκτων εμπόδιων που αυτή συναντάει όταν διεξάγεται με πραγματικά επαναστατικούς όρους.

Σήμερα στα Εξάρχεια, αν και βρισκόμαστε σε ένα τελείως διαφορετικό χωροχρόνο από αυτόν που γέννησε τους πολιτοφύλακες του περασμένου αιώνα, συναντάμε τα ίδια ζητήματα με αυτά που συνάντησαν οι προγονοί μας. Ζητήματα οργάνωσης και περιφρούρησης του αγώνα απέναντι στη βία του ταξικού εχθρού. Ακόμα και αν είναι αδόκιμο να προβούμε σε αυτόματες αναγωγές και μιμητισμούς, είμαστε αναγκασμένοι να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία, να μελετήσουμε τους λόγους που γέννησαν τις ένοπλες περιφρουρήσεις και να μάθουμε από αυτές. Εδώ λοιπόν, μιλάμε πρωτίστως για το περιεχόμενο και δευτερευόντως για τη μορφή. Και αυτό γιατί το περιεχόμενο είναι κοινό και αφορά τη διαχρονικά υπαρξιακή ανάγκη του κινήματος να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Η μορφή που τελικά θα πάρει αυτή η υπεράσπιση σήμερα, δεδομένης της βίας που απαιτείται από τη μία, και των ιδιαίτερων σημερινών συσχετισμών από την άλλη, είναι στη δικαιοδοσία του κινήματος να αναλυθεί.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της αναγκαιότητας, για εύρεση απαντήσεων σχετικά με ζητήματα περιφρούρησης του λαού και του κινήματος, εντάσσουμε και τη δίκαιη εκτέλεση του Χαμπίμπι. Εξορμούμενοι από την επιτακτική ανάγκη να μην συνεχίσουμε να παρακολουθούμε απαθείς την άλωση των Εξαρχείων, να μην σκύβουμε άλλο το κεφάλι στη βία που δεχόμαστε από τους τραμπούκους που δρουν στη περιοχή, αλλά και να ανοίξουμε με ωριμότητα τη συζήτηση για τα μέσα πάλης που απαιτούν οι περιστάσεις, προβήκαμε στη συγκεκριμένη ενέργεια. Η επιλογή μας αυτή συνδέεται διαλεκτικά με τις κινητοποιήσεις που συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στα Εξάρχεια ενάντια στις μαφίες και στον γενικότερο κοινωνικό κανιβαλισμό. Eμείς, αποτιμώντας θετικά αυτές τις κινητοποιήσεις θελήσαμε να συμβάλουμε σε αυτές με τους δικούς μας όρους. Γιατί πρωτίστως, σημασία έχει η ενότητα κάτω από ένα κοινό και επιτακτικό στόχο και όχι οι ιδεολογικές ταυτίσεις. Γιατί η μαφία μας έχει κηρύξει τον πόλεμο και δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο. Διαφορετικά, ο καθένας θα κρατάει ψηλά το λάβαρο της ιδεολογικής του καθαρότητας, την ίδια στιγμή που στα Εξάρχεια θα γινόμαστε μια ανυπεράσπιστη μειοψηφία. Ο καθένας λοιπόν ας κάνει την επιλογή του. Ή με το κίνημα και την ιστορία του ή μόνος του συντροφιά με τις ιδεολογικές του αυταπάτες.

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ. ΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΩΝ”.

Πηγή εδώ.

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης

τ. 6977764737

EΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ROBERTO HAIDI

     Δε πολυκαταλάβαμε το περιεχόμενο δύο υβριστικών τηλεφωνημάτων που μας έκανε σήμερα, μετά την παραπάνω ανάρτηση, ενοχλημένος, ο γνωστός και μη ...εξαιρετέος Roberto Haidi. Ανεπιβεβαίωτες φήμες μιλούν για επίσημη κήρυξη τριήμερου πένθους στη Χρυσή Αυγή επί τη αναρτήσει της παραπάνω αναλήψεως ευθύνης από τις "Ένοπλες Ομάδες Πολιτοφυλάκων" οι οποίες προκαλούν σοβαρές ανησυχίες περί συνεχίσεως του θεαρέστου εκκαθαριστικού έργου τους!

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ...

     Μετά τη δράση των «Ενόπλων Πολιτοφυλάκων» που εκτέλεσαν το ‘βαποράκι’ της μπατσαρίας Χαμπίμπι, επιστρατεύτηκαν οι παρακρατικοί χρυσαυγιτοχαφιέδες της Κατεχάκη για να ‘υποβαθμίσουν’ το γεγονός και να αναπτύξουν την ασφαλίτικη ρητορική περί, δήθεν, σκοτεινών κινήτρων και άλλων τινών…

     Όμως, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος ο καθ’ ύλην ‘αρμόδιος’ κυβερνοκαραγκιόζης Νίκος Τόσκας δήλωσε ότι μετά το περιστατικό …όλως τυχαίως, οι μπάτσοι πρεζέμποροι απεφάσισαν να …κινηθούν και να ‘εξαρθρώσουν’ την μέχρι τώρα ανέγγιχτη συμμορία που διακινούσε ναρκωτικά!

     Όπως δήλωσε ο ..."αρμόδιος υπουργός" ...30 ολόκληρα χρόνια είχε να γίνει παρόμοια επιχείρηση από την αστυνομία την οποία, ευτυχώς, κινητοποίησαν τα κουμπούρια των "Ενόπλων Πολιτοφυλάκων" (γεια στα χέρια τους...)! Και αυτό είναι ένα επιπρόσθετο στοιχείο για τα χρυσαυγιτοχαφιεδόσκυλα που, δήθεν , συνωμοσιολογούν για την εκτέλεση του Χαμπίμπι, τάχα, ...διερωτώμενα προς τι η δράση των "Ενόπλων Πολιτοφυλάκων" και του, εν γένει, πολιτικού ακτιβισμού των αντιεξουσιαστών!

     Ας πέρουν λοιπόν την απάντηση τα παρακρατικά χρυσαυγιτοχαφιεδόσκυλα με τη στολή της ΕΛ.ΑΣ. ή και άνευ, ότι υπάρχουν και μηχανισμοί που μπορεί να τους σπρώξουν θέλουν δε θέλουν στην εκτέλεση του καθήκοντος και οι «εκτελέσεις» γίνονται και θα γίνονται (απ΄ ό,τι φαίνεται) πολύ της …μόδας!

http://www.zougla.gr/greece/article/tin-eksar8rosi-organosis-pou-diakinouse-narkotika-sta-eksarxia-anakinose-o-toskas

ΓΚΕΓΚΕ?

Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ 

ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΙΔΙΔΗ

Πανεπιστημιακη διαλεξις 

του Γερμανου Φιλολογου Heinrich Weinstock ...1934.

.

     Οι Ελληνες  αυτοπροσδιοριζονταν και ηταν πραγματι ο κατ εξοχην πολιτικος λαος.Καθε ουσιαστικος τους λογος ,ηταν ενας πολιτικος λογος,καθε ελληνικη δημιουργια ,αποτοκος της πολιτικης τους ευρυσχιδους υποστασεως.Η πολιτικη διασταση του ατομου στην φυσικη του κοινοτητα,ηταν κατι φυσικως αυτονοητο.Η πολιτικη του λειτουργια,ηταν η βασικη νοηματοδοτηση του.Η συμμετοχη του στους αγωνες και στο πεπρωμενο της,συγκροτουσε την ψυχοσωματικη του ολοκληρωση και αιτιολογηση..Το ατομον,ως αφηρημενη εννοια,εκτος πολιτικης ιεραρχικης κοινοτητος,της Πολεως,δεν υπηρχε...

.

    Η θεματικη της υψηλους ποιησεως δεν σηματοδοτουσε μονον την πνευματικη αλλα και την πολιτικη ιστορια της Ελλαδος.Διοτι στην ποιηση,τα  ελληνικα γενη αναγνωρισαν πρωτιστως, την κοινη τους καταγωγη και δια του κοσμου της ποιησεως μετεφερθηκε και στην μορφη της κλασικης Πολεως,το τραγικο προβλημα παντος πολιτικου βιου.Η αντιθεση του ατεγκτου ενστικτου της φιλοδοξου ατομικοτητος...ηρωικη εποχη.. με την επιτακτικη αξιωση της κοινοτητος..

.

     Και αυτη η αντιπαραθεσις,η οποια σημαδεψε την σφριγωδη εκκολαψη της Πολεως, υπηρξε ο μαγνητης ,που εφελκυσε στην εμπνευση των ποιητων, το συμπλεγμα των κινητροδοτησεων των αγωνων και των περιπετειων,που αποδιδονται συναρπαστικα στα επη της ηρωικης περιοδου ,κατασταλαγμενα στην εσωτερικη συνοχη της μεγαλης ποιησεως.Ο δωρικος ναος,αυτο το θαυμα απαραμιλλης λιτης ερασμιοτητος εκφραζει πολιτικη αρχιτεκτονικη,καθε μορφη σμιλευμενη στο μαρμαρο,καθε ιδανικο προτυπο πειθαρχημενης ελευθεριας εκδηλωνουν μια πολιτικη γλυπτικη..

.

     Οπως θαυμαζουμε τα αναγλυφα του  Παρθενωνος,στην εντονη ενοτητα της ποικιλομορφιας,ετσι ακριβως βιωνουμε στην τελικη αποθεωση της Ορεστειας του Αισχυλου,την γενεση της Πολεως ,ως νικη της Ταξεως επι του Χαους.Αυτη η Ταξις,ομως,δεν καταστρεφει το σκοτεινο βαθος της πρωτολειου κοιτιδος της,οπως συνεβη στην εποχη του..διαφωτισμου,αλλα την διακρατει με σεβας.Οι ελεγειες του Σολωνος,οι υμνοι του Πινδαρου,οπως επισης οι πλατωνικοι διαλογοι και τα βιβλια του Αριστοτελους,ειναι αυτοφυεις μαρτυριες της Πολεως και της πολιτικης οντοτητος..

.

     Και αυτες οι μαρτυριες,καποτε αποδιδουν την εικονα μιας ευαρμοστου Πολεως,ενιοτε ομολογουν την προσπαθεια της να αποτρεψει την καταστροφη,δια της αποκαταστασεως του συνεκτικου της ιστου  η,και ακομα περιγραφουν την κατασταση διαφθορας ,και τον αγωνα ανασυγκροτησεως ,δια της κινητοποιησεως των αρχεγονων δυναμεων .Επιλεγουμε τον Θουκιδιδη για μια νεα γονιμη συναντηση με τους Ελληνες.Και αυτο δεν συμβαινει μονον, διοτι το παραδειγμα αυτου του μεγαλου Ιστορικου,θα μπορουσε να μας δωσει την αμεσοτερη επαφη με την ελληνικη Πολη και την πολιτικη  της υπαρξη .,λογω της πολιτικοτητος του ιστορικου του εργου.Θα μπορουσαμε να προσεγγισουμε βαθυτερα την ελληνικη ικανοτητα της πολιτικης οντοτητος,στην πηγη της ποιησεως,η οποια επιφανειακως δεν χειριζεται πολιτικα θεματα..

.

     Η ιδιαιτερη σπουδαιοτητα του Θουκιδιδη εστιαζεται ,σημερα,σε μια συγκεκριμενη σταση του εναντι της πολιτικης προβληματικης,σε οτι αφορα την συσταση και την ριζικη δομη της εικονας της ελληνικης Πολεως,την οποια αναταμει με εκπληκτικο τροπο.Ο Νιτσε σχετικως αποφθεγγεται...Η επιλογη της θεραπειας  και της λυτρωσεως μου απο καθε ειδους πλατωνισμου,ηταν παντα ο Θουκιδιδης.Ο Θουκιδιδης και ισως ο  πριγκηψ Μακιαβελι,ειναι σε μενα συγγενεστεροι,δια της τραχιας Βουλησεως τους,να μην εχουν ουδεμια αποκοσμη αυταπατη.Τολμουν και ατενιζουν την λογικη στα  σπλαχνα της πραγματικοτητος και οχι στην αφηρημενη...Λογικη,ουτε στην ..Ηθικη..

.

     Και συνεχιζει ο Νιτσε...Εναν νεο κλασικως μορφωμενο ανθρωπο μπορει να.. θεραπευσει απο την εξιδανικευμενη εξωραιστικη εφεση  των Ελληνων, μονον ο Θουκιδιδης.Ο Θουκιδιδης πρεπει να μελετηθει ενδελεχως.Και ο λογος του και ο βαθυτερος στοχασμος του.Σε αυτον τον Ιστορικο αποδομειται η ηθικη ,ιδεαλιστικη και αθαιροβατικη σταση των σωκρατικων σχολων σκεψεως.Διοτι η ελληνικη φιλοσοφια ειναι ο εκφυλισμος του ελληνικου ενστικτου..

.

     Ο Θουκιδιδης ειναι η μεγιστη και τελειωτικη αποκαλυψη της δυνατης,αυστηρης και σκληρης συναψεως με την ρεουσα πραγματικοτητα,η οποια ηταν το υποβαθρο ορμεφυτου των αρχαιοτερων Ελληνων..Το Θαρρος ενωπιον της προκλητικης πραγματικοτητος,διαχωριζει τις προσωπικοτητες του Θουκιδιδη και του Πλατωνος.Ο Πλατων ειναι ..δειλος μπροστα σε αυτην την ωμη πραγματικοτητα και καταφευγει στον κοσμο των Ιδεων.Ο Θουκιδιδης εχει μεσα του ,την υπαρξιακη βια.. και συνεπως την κατεχει......

.

     Οσο σκληρη και αν  ειναι αυτη η κρισις του Νιτσε,αναβλυζομενη απο την γνωστη  αλλα και αδικαιολογητη απεχθεια του προς την εκφυλιστικως εκχριστιανισμενη εκδοχη του πλατωνισμου και των σκιων του πλατωνικου Σωκρατους  των.. σοφιστικων εκτροχιασμων,παρα ταυτα,μας πειθει για την αδυσωπητη ,επικαιρη αναγκαιοτητα επαναπροβολης του Θουκιδιδη.Ο Θουκιδιδης ειναι η τελεια αποκορυφωση της ελληνικης διανοητικης γενναιοτητος,ενωπιον της ζωσης πραγματικοτητος του γιγνεσθαι..

.

     Αποδιδει απαραμορφωτο το απεικασμα των περιγραφομενων εξελιξεων της ελληνικης Πολεως,οχι με το παρατηρητικο θεωρητικο ματι ενος ηθικου Κηρυκος η,διδασκαλου ,αλλα δια της αψιμυθιωτης αναπαραστασεως των βαναυσων γεγονοτων.Διαφωτιζει τον αναγνωστη,ο οποιος διαθετει την αναλογη αποφασιστικοτητα,να αισθανθει το τραγικο μεγαλειο της αναγκαιοτητος της στασεως θαρρους ,ενωπιον αυτης της αδηριτου πραγματικοτητος των ιστορουμενων συμβαντων..

.

     Εξοπλιζει τον μελετητη με το πνευμα ενος ηρωικου ρεαλισμου ,το οποιο εσαει ειναι το καλλιτερο οπλο για την αντιμετωπιση των προκλησεων ,οι οποιες αναφυονται απο την εμπρακτη πολιτικη.Το Θαρρος και η τολμηρη ευψυχια ,ενωπιον της ρεουσας εξελιξεως της πραγματικοτητος,αποτελουν τα βασικα στοιχεια,ανευ των οποιων ο αγνοτερος ιδεαλισμος αυταπαρνησεως και θυσιας,εκτραχηλιζεται σε μια μοιραια ,στειρα απολιτικη ψευδαισθηση..

.

     Τοιουτοτροπως κερδιζεται η εναργης αντιληψις ,οτι ο ανθρωπος δυναται να διαμορφωσει τις εξελιξεις της ιστορικης πραγματικοτητος,γνωριζοντας τους εσωτερικους,τραχεις νομους της και να εντρυφησει σε μια οδυνηρη αληθεια..Οι εποχες καταπτωσεων των λαων ειναι συχνα,αποτελεσματα επιρροης αποκοσμων,ασαρκων..ιδεαλιστικων παροραματων.Και σε αυτο το κρισιμο σημειο, εγκειται η θεμελιακη αποστολη καθε γνησιας πολιτικης παιδειας..

..

     Η εγκολπωσις του ανθρωπου σε αυτην την κοσμικη υποστασιακη ιστορικη ροη,η πληρης συνειδητοποιησις της,η ρεαλιστικη της θεασις και η αντλησις συμπερασματικων διερευνητικων δυνατοτητων τολμηρων επεμβασεων στην πορεια της..Και αυτη η πνευματικη στασις,προυποθετει αμεταθετως την ρεαλιστικη ματια των εργων του Θουκιδιδη και της πολιτικης παιδευτικης αξιας τους.Δια μεσου αυτης της οπτικης προσεγγισεως,συνανταμε το υπεροχο κοσμοθεωρητικο ιερο υποβαθρο της ελληνικης Ρατσας.Την βαθυτατη πιστη στην αισθησιαρχικη,ιστορικη πραγματικοτητα.Την αυστηρη πεποιθηση ,οτι το αληθες νοημα του γιγνεσθαι,ενυπαρχει στο αεναον Ειναι του..στην φυσικη του ριζα...

.

     Ειναι ο σοφος ρεαλισμος,τον οποιο ο Ελληνιστης Γερμανος Γκαιτε,εξεφρασε ευλογως στην αποφθεγματικη του ρηση..Μην αναζητατε τιποτα οπισθεν των φαινομενων..Αφ εαυτων ειναι και το νοημα τους..Αυτη ειναι η ενδοκοσμικη πιστις,η οποια αποστασιοποιει τον ανθρωπο,απο την παγιδα της οιησεως αλλα και απο την χοανη της απελπισιας και της ανανδρου παραιτησεως απο  την τραγικη και συχνκις,θανασιμη ζωτικη βια της.Αυτη η αληθεια αποτυπωνεται με εξαισια αφοπλιστικοτητα στην τραγικη ιστορια του Θουκιδιδη..

.

     Το εργο του Θουκιδιδη,θα μπορουσε καλλιστα να φερει τον ευγλωττο τιτλο..Η γενεσις,η ακμη και η παρακμη της Πολεως..Ο μεγας ιστορικος εγραψε το βιβλιο του,με την βαθεια οξυδερκεια του ακλονητου θαρρους του,μπροστα στην ροη των γεγονοτων.Με την πεποιθηση οτι η ελληνικη Πολις,προσεγγιζει αμετακλητως την καταφθορα της.Αυτη η πικρη καθομολογια,εξωτερικευει την σταση ενος ανδρος,τον οποιο αρπαζει το πεπρωμενο και βιωνει την βαραθρωση ολων των αξιων και των πραγματων,τα οποια εδιδαν νοημα και σημασια στην ζωη του.Περιγραφει μια τραγικη ιστορικη εξελιξη,την οποια ομως αδυνατει ο ιδιος να μετατροπαλισει..

.

     Αυτη ειναι η ηρωικη μορφη της αυτοκυριαρχιας του ανθρωπου,η οποια δεν ταυτιζεται με τον αλαζονικο και περιφρονητικο σχετλιασμο των σοφιστων σκεπτικιστων,αλλα εκπηγαζει απο την ενδομυχη πιστη σε ενα υπερκειμενο πνευμα. Η εν θεματι, τοποθετησις του Θουκιδιδη ,μας αφηνει ανετα να υποψιαστουμε,για ποιον λογο ,τοσοι μεγαλοι πολιτικοι ανδρες,αν και ειναι κατα βαθος ανθρωπολοιδωροι,δεν παυουν ποτε να πολεμουν για τις δημοσιες υποθεσεις..

.

     Η βιοτικη πιστις και στασις του Θουκιδιδη,διακρινει το ρεαλιστικο ,κριτικο ιστορικο του μεγαλουργημα.Εκφραζεται με αρρενοπρεπη αποφασιστικοτητα και εκδιπλωνεται σε μια ωμη και ακεραια ερμηνεια της απαραμορφωτου πραγματικοτητος,διατυπωθεισα στην αψευδη μεγαλοπρεπη ομολογια του....Ηθελα να περιγραψω τα περιστατικα αυτου του πολεμου,οχι με την συρραφη σπερμολογιων,ουτε με την δικη μου αυθαιρετη εξηγηση τους,αλλα κατεγραψα γεγονοτα,στα οποια ημουν παρων,η ,απο διηγησεις συμβαντων,την βασιμοτηττα των οποιων,οσο ηταν εφικτον,προσεπαθησα ευσυνειδητως να εξετασω.Και αυτο ηταν μια βασανιστικη αναδιφηση,διοτι οι αυτοπτες μαρτυρες τους,ηταν επηρεασμενοι απο μεροληπτικοτηττα η,απο επιλεκτικο μνημονικο...

.

     Και συνεχιζει ο Θουκιδιδης...Η αφηγηματικοτητα μου,εφοσον δεν περιλαμβανει μυθωδεις αναφορες,μπορει και να μην ειναι και τοσο διασκεδαστικη και ευχαριστη στον αναγνωστη.Αλλα ομως,οποιος θελει να γνωρισει τι πραγματικα συνεβη,και τι θα συμβει παρομοιως και στο μελλον,διοτι η Φυσις του ανθρωπου παραμενει αναλλοιωτη,τοτε θα ωφεληθει και αυτος,αλλα και εγω θα ικανοποιηθω..Εγραψα αυτο το βιβλιο ,ως ενα διαρκες πνευματικο αγαθο των ανθρωπων,αδιαφορωντας για την προσκαιρη ευαρεστη απηχηση του..

.

     Ηταν πραγματι ακραδαντη  η πιστις αυτου του Ιστορικου,στην αιωνια δυναμικη του υπαρξιακου Ειναι.Αυτη η συναρπαστικη αυρα της,τον ενεπνευσε να συγγραψει μια δραματικη Ιστορια,η οποια και  τον ιδιο παρεσυρε στον θορυβωδη στροβιλο της,αλλα κατορθωσε να την αποσπασει απο την καταβυθιση της στην ληθη,και να την μεταλαμπαδευσει στις επερχομενες γενιες,στις οποιες ουτε ο ιδιος,ουτε οι συγχρονοι του εχουν το περιθωριο να υπαρχουν,αλλα παρα ταυτα,τις ωφελει και τις προσφερει διδακτικα νοηματα..

.

     Η συγκλονιστικη μεγαθυμια αυτης της πιστεως,καθηλωσε μετα δεους, τις επομενες χιλιετηριδες στον θησαυρο της κληρονομιας αυτου ηρωικου,τραγικου πολιτικου ανδρος.Και οι επιγονοι ,εμαθαν και μαθαινουν τι σημαινει πολιτικη πραγματικοτητα.Ορθοτατη και η αποψις του Χεγκελ,συμφωνα με την οποια ,το εργο του Θουκιδιδη,αποτελει την εντυπωσικοτερη νικη και το σημαντικοτερο κερδος της ανθρωποτητος απο τον πελοποννησιακο πολεμο..

.

     Ετσι λοιπον,αυτο το εργο του Θουκιδιδη ειναι η αποκαλυψις της πιστης μεγαλοψυχιας και της γενναιοτητος ,ενωπιον της πραγματικοτητος και το κλασικο αντικειμενο της παιδευτικης αποστολης της εποχης μας.Πρεπει να ειναι το  θεμελιο της πολιτικης Αγωγης.Μελετωντας αυτο το αριστουργημα ο νεος ανθρωπος,ο οποιος ακομα δεν μετεχει ενεργως στα δημοσια δρωμενα,ουτε φερει ευθυνη για την δρομολογηση τους,θα μυηθει στην αιωνια δομη του πολιτικου βιου και στην εμπρεπουσα λειτουργια της πολιτικης ταξεως ενος λαου..

.

     Η ανεξαλειπτη σπουδαιοτης αυτου του ιστορικου εγχειριδιου,εντοπιζεται στο γεγονος της ισχυρας Βουλησεως ενωπιον της πραγματικοτητος,η οποια διακρινει τον Θουκιδιδη ,ως ιστορικο ερευνητη αλλα και ως ιστοριογραφου.Η ιδιαιτεροτητα του επισημαινεται στην αρετη του,να μην περιγραψει απλως την σειρα των συμβαντων του πολεμου,αλλα να γραψει Ιστορια.Αφηγειται αλλα και νουθετει..χωρις οχληρες παρατηρησεις,πως εξελισσονται τα γεγονοτα,πως κλιμακωνονται ,πως λαμβανουν δραματικη τροπη,αλλα κυριως καταγραφει και απαθανατιζει την ψυχρη,φυσικη αναγκαιοτητα τους και την αδιασπαστη αλληλουχια τους...

.

     Καταδεικνυει μεσα απο την Ιστορια του,την οποια στελεχωνει με αναλυτικες λεπτομερειες,με τις ολιγοτερες κατα το ανθωπινως δυνατον, ηθικιστικες κρισεις και προσωπικες μεροληπτικες παρεμβασεις,την χρησιμη ωφελεια της για το μελλον.Προσφεροντας την δυνατοτητα για τους μελετητες της,να ενεργησουν σε αναλογες πολιτικες περιπτωσεις,κατα τροπο σωτηριο,οπως σημειωνει ευλογως ο J.Burckhard...

.

     H προσωπικη εκφραστικη ικανοτητα του Θουκιδιδη,η σφραγιδα της γλωσσικης του ακτινοβολιας,εκπυρωνει την χαλυβδινη εσωτερικη του Θεληση ,στην ιστορικη του ανθρωπολογια,αλλα και στην απαραγραπτη ταυτιση του ατομου με την μοιρα της Πολεως του..Ο Dilthey αποτυπωνει με ανυπερβλητο τροπο τον εκρηκτικο και ρεαλιστικο αιωνιο δυναμισμο του υφους του Θουκιδιδη..Οι Ελληνες ειχαν τον Θουκιδιδη,ο οποιος απαθανατισε και κατεγραψε την ανειπωτη δυστυχια του πολεμου τους,με την αιχμη του ξιφους του...

     Αν θελουμε να επιχειρησουμε την  αμεση συνδεση με την πολιτικη πραγματικοτητα του Θουκιδιδη,δηλαδη με την καταγραφη  της ελληνικης ικανοτητος προς πολιτικην υπαρξιν,δια των ερμηνειων και επιλογης βασικων αποσπασματων του εργου του,θα αντιμετωπισουμε δυσκολια,λογω της πολυτιμης σημασιας ολων των μερων του βιβλιου του.Προσπαθωντας να ικανοποιησουμε τις επικαιρες αναγκες της σημασιολογιας των μηνυματων του,εστιαζουμε την προσοχη μας ,πρωτιστως στα σπανια σημεια,οπου ο συγγραφευς εκφερει προσωπικη,η και ακομα..ηθικη κριση,και ασφαλως στους περιφημους Λογους των πρωταγωνιστων του μεγαλου δραματος..

.

     Αυτοι οι περιωνυμοι Λογοι,δεν αποτελουν αυθεντικα ντοκουμεντα υπο την εννοια της συγχρονου ιστορικης επιστημης,αλλα σιγουρα αποτυπωνουν ενα πνευμα,συμφωνα με τo νοημα που εδινε στην τεχνη ο Zola,στο οποιο αποδιδει ενα κομματι αληθειας,σφραγισμενο απο τον ιδιαιτερο χαρακτηρα του δημιουργου.Οχι μια αυθαιρετη εκδοχη της,ειδωμενη απο την ιδιομορφια της ιδιοσυγκρασιας,αλλα μερικος ουσιαστικος ρεαλισμος,με την ισχυ της στιγμιαιας οπτικης του.Υπο την συγχρονη ορολογια,οι Λογοι  στην Ιστορια του Θουκιδιδη ειναι υπαρξιακες αναλυσεις..

.

     Με την ιδιαζουσα ζωντανια του λογου του ,καθε ομιλητης δεν εκφραζει την στεγνη, υποκειμενικη του αποψη,αλλα οπως ο ιδιος ο Θουκιδιδης,στην αρχη του εργου του υπογραμιζει..εκδηλωνει το ξεχωριστο  αντικειμενικο νοημα ενος σημαντικου γεγονοτος,εκφραστικο οργανο  του οποιου ειναι ο ιδιος ο ομιλητης.  Ο Θουκιδιδης ειναι προικισμενος με την μεγαλη αρετη,η οποια χαρακτηριζει την ελληνικη τεχνη..Να παρεχει εντυπωσιακη συμπυκνωμενη διασταση στις ζωτικες εκφανσεις,χωρις να συρρικνωνει την γλαφυροτητα τους.Και αυτη ειναι η σφραγιδα,που χαριζει την αιωνιοτητα στο εργο του....

.

     Ο επιταφιος λογος του Περικλεους το 431,προς τιμην των πεσοντων πολεμιστων του ιδιου ετους,ειναι ταυτοχρονως ενας πανηγυρικος λογος για την ζωσα αλλα και για την θνησκουσα Πολη.Αυτη η εξεχουσα ομιλια,η οποια αποτελει το σπουδαιοτερο βαθρο του ιστορικου εγχειρηματος,περιγραφει με υπεροχο ,ανεπαναληπτο τροπο,το γιγνεσθαι και την ουσια του φαινομενου,το οποιο οι Ελληνες αποκαλουσαν,Πολις...

.

     Ο Θουκιδιδης,δια του στοματος του Περικλεους,εμπνευσμενος απο το δεδομενο της τραγικης ανεπαρκειας της αποπειρας  ακομα και της φλογεροτερης ρητορικης προσεγγισεως της επιβλητικοτερης μορφης μαρτυριας πολιτικης υπαρξεως,τον ηρωικο θανατο,δεν παρασυρεται σε εναν τυπικο πατριωτικο λογο,αλλα καταθετει μια πολιτικη ομολογια πιστεως.Υπενθυμιζει στους ακροατες,την αιτια της θυσιας των μαχητων..Το Ιδανικο της υπερασπισεως της Πολεως...

.

     Το ελληνικο ενστικτο ,αντιλαμβανεται την πολιτειακη συγκροτηση,οχι σαν ενα συμπλεγμα πολιτικων συμφωνιων,τις οποιες υπογραφει το ατομο με το κρατος βασει ορθολογιστικων υπολογισμων για να περιορισει την εξουσια του,οπως πρυτανευουν οι θεωριες της εποχης του ευρωπαικου διαφωτισμου,αλλα ως μια φυσικη κοινοτητα.Η φυσιαρχικη ιστορικοτητα του ανθρωπου ,ως ..ζωον πολιτικον..θεμελιωνεται στην πατριδα και στο αιμα.Ειναι η σταθερη,διαχρονικη σχεση ανθρωπων του ιδιου Γενους με το ιδιο εδαφος.Και αυτο το στοιχειο ,αποτελει την βασικη προυποθεση δημιουργιας της Πολεως..

.

     Η Πολις ειναι το πεπρωμενο και οχι το θεμα επιλογης μιας συγγενους ομαδος ανθρωπων,ενωμενων δια της κοινης γης,ως ριζας του χωρου και δια του αιματος,ως αλληλουχιας του χρονου.Απο αυτην την δεσμευτικη σχεση,προερχεται και τροφοδοτειται η δυναμικη της συνεκτικοτητος των γενεων και της ιστορικης τους αποστολης.Να διατηρησουν την πατρογονικη κληρονομια και να αυξησουν την ισχυ της πατριδος.Να θωρακισουν  με αδιαλλακτη αποφασιστικοτητα  την ανεξαρτησια και την αυτεξουσιοτητα της.Η Βουλησις αυτης της υπερτατης,κοινωνικης ανθρωπινης στοχευσεως,καλειται αυταρκεια.Και το εχεγγυο της ειναι η Δυναμις..

.

     Το υπεροχο μεγαλειο της αθηναικης πολιτειας ειναι ο αγωνας των γενεων για την εκπληρωση του καθηκοντος της ελευθεριας και της ισχυος της πατριδος.Στην κοινη δραση σε αυτο το φυσιοκρατικο ιστορικο καθηκον της κυριαρχιας της αυτονομου πατριδος,εδραιωνεται και εκτρεφεται το φρονημα και ο τροπος ζωης  των πολιτων.Με αυτο το πνευμα,θεμελιωνεται η ευταξια της πολιτειακης συστασεως και αιτιολογησεως της Πολεως--Κρατους και με αυτη την αυταξιακη αρχη,διαμορφωνεται η συνεκτικη δυναμις,η οποια μεταστοιχειωνεται σε ιστορικο προταγμα της πολιτικης εκφρασεως του λαου..

.

     Οποιος θελει να κατανοησει την αληθη σημασια της εννοιας του εν λογω πολιτικου, κρατικου οργανισμου ,δεν θα πρεπει ουδεποτε να παραθεωρησει τις αρχεγονες ριζες δημιουργιας του,το Αιμα και το πατριον εδαφος.Η ιστορικη εκδιπλωσις της θελησεως της πολιτικης κοινοτικης ελευθεριας,η οποια κατοχυρωνεται με την στιβαρη εφεση της ισχυος,καθοριζει αμετακλητως την αυτοπραγματωση των νομων,των κανονων και της ηθοπραξιας του εθνικου πολιτικου πολιτισμου..

.

     Οσο ακλονητη και αν ειναι  αυτη η γνησια πολιτικη ανθρωπολογια,επερειδομενη στην Φυλη και στην Γη της,δεν περιοριζεται στην αρχηθεν νατουραλιστικη,αλλα διευρυνεται στην υπερτατη εκδοχη της,στο πλαισιο της κοινωνικης πολιτικοποιησεως του ανθρωπου,ως πολιτικου ζωου,στην οποια αποκταει  λογικη και γλωσσικη υποσταση.Ο Θουκιδιδης εντοπιζει το πολιτικο πνευμα,ανευ του οποιου δεν υφισταται η ιστορικη ευρωστια της Πολεως,αλλα και το πεδιο δρασεως του ,στον υπο κυριαρχιαν χωρο της.Αυτο το πνευμα οικοδομει την συνολικη υπαρξιακη πληροτητα σε ενα ιστορικο εδαφος, ανθρωπων του ιδιου Αιματος,της ιδιας Ρατσας,με κοινο πεπρωμενο και  με συνειδηση ενιαιας αποστολης..

.

     Η αρμονικη συσσωρευσις των ζωντανων δυναμεων του ομογενους λαου,η μεταπλασις τους σε μια πολιτειακη ταξη ,στηριζομενης στις φυσικες και ιστορικες του πηγες,η διαρκης ανανεωσις τους ειναι η μεγαλες υπαρξιακες προκλησεις,τις οποιες καλειται να διαχειριστει η πολιτικη τεχνη.Σαφως η Πολις ειναι ενα σχημα κυριαρχικης εξουσιας και Δικαιου. Ο οργανισμος παραμενει λυσιτελης,μονον οταν υπηρετει τις αναγκες της Πολεως και ενισχυει την διαχρονικη της επιβιωση και κατισχυση..

.

     Η Πολιτεια πρεπει να εγγυαται την απαρακωλητη αναπτυξη των ζωντανων δυναμεων και των ικανοτητων του ομορριζου λαου και να θωρακιζει την ελευθερα δραστηριοποιση τους,δια των νομων της.Αυτο  πρεπει να ισχυει και στην ατομικη εξελιξη.Στο σημειο αυτο,φθανουμε σε ενα εσαει βασικο ζητουμενο.Σε μια εποχη ωριμανσεως του λαικου βιου,οπου η αφυπνισις της ατομικης,ξεχωριστης αυτοσυνειδησιας προκαλει ενταση στην σχεση της με την κοινοτικη της εξαρτηση..

.

     Αν και το ατομο,ειναι βαθεια ριζωμενο στον μητρικο κολπο της φυλετικης του ομαδος,αισθανεται την ιδιαιτεροτητα του ,ως αυτονομη οντοτητα.Υπαρχουν πολλοι τροποι αντιμετωπισεως αυτου του φαινομενου.Ο σοφιστικος διαφωτισμος κηρυξε την απολυτη ανεξαρτησια του ατομου.Η σπαρτιατικη απαντησις ειναι η πληρης υποταγη του ατομου στην ομαδα.Ο Θουκιδιδης αρνειται και τις δυο προαναφερθεισες θεσεις,οι οποιες ακρωτηριαζουν,εκαστη δια της μονομερειας της,την ανθρωπινη ολιστικοτητα..

.

     Εφοσον,σημερα,εχουμε εχουμε γνωρισει επαρκως τον αχαλινωτο ατομικισιμο και τις αντιφυλετικες του εκτροπες,δεν θα πρεπει να περασουμε στο αλλο ακρο της κρατικης απολυταρχιας.Οποιος στην εποχη μας, ερωτοτροπει μονοιδεαστικως,με το προτυπο της Σπαρτης,θα πρεπει να ειναι ετοιμος να απδεχθει και πολλα πραγματα,τα οποια εξωραιζουν την ζωη.Την Κουλτουρα και την υψηλοτερη αξια του ανθρωπου.Καθως επισης να συνειδητοποιησει το ιστορικο μαθημα,οτι η σπαρτιατικη ιδεολογια ,αν και κατεπνιξε την διανοητικη κουλτουρα,δεν μπορεσε τελικως να διασωσει την κρατικη  της επιβιωση..

.

     Συμφωνα με την ρηση του Dilthey ...Τα δωρικα κρατη κατεστραφησαν ,παρα την αυστηρα εκπαιδευτικη τους αγωγη,διοτι με τον αποκλεισμο της επιστημονικης ελευθερας δρασεως,τα εγωιστικα ενστικτα της στρατιωτικης φιλοδοξιας εξετραπησαν σε ματαιοδοξια...Ο Θουκιδιδης ,δια της ορθης ανθρωπολογιας του,αποδοκιμαζει και την σπαρτιατικη παραμορφωση των κοινωνιων αλλα και την λιμπεριαλιστικη εγωμανη ιδιωτικοτητα των σοφιστων...

.

     Εναντι αυτων των μη κατονομαζομενων ,αλλα ευδιακριτων ακραιων τασεων,ο Θουκιδιδης προτασσει μια αρμονικοτερη εικονα της πολιτικης υπαρξεως,η οποια διακρινεται στην κατοχυρωση ενος μεγαθυμου σεβασμου στην ιδιωτικη σφαιρα του ανθρωπου,στην καλλιτεχνικη και επιστημονικη του αναπτυξη.Και σε αυτο το πολιτικο κοσμοειδωλο,η Νεολαια εκπαιδευται οχι για το κρατος,αλλα για την επιτελεση των πολιτικων της καθηκοντων,εντος του κρατους...

.

     Οταν ο Περικλης στο περιφημο λογο του,χαρακτηριζει τας Αθηνας,ως την ανωτατη Σχολη της Ελλαδος,εχει στον νου του,την αρμονικη,κλασικη συζευξη της κοινοτητος και του ατομου,η οποια επιτυγχανεται δια της Παιδειας.Η ανθρωπολογικη  στασις του αττικου πνευματος,εκφρασθεισα ,σε αυτην την ομιλια,αποθεωνει το κληρονομικο χαρισμα της ελληνικης Φυλης,το οποιο παραμενει προσηλωμενο στο καθαρο ανθρωπινο ενστικτο..Στην βιωματικη αυτη Θεαση,δεν υπαρχει  χωρος για διχαστικη συρραξη του σωματος με το πνευμα και την ψυχη.Ο ανθρωπος ζει εναρμονισμενος στην αρχικη του ενοτητα.Το ιδανικο ειναι η Πολις του και η λαικη της κοινοτητα,η οποια εξελισσεται ,υποληπτομενη τις ιδιωτικες δυναμεις..

.

     Στην ανθρωπολογικη πολιτικη του Θουκιδιδη ολα τα μερη της πραγματικοτητος,αλληλοσυμπληρωνονται και ολοκληρωνονται ,χωρις ετεροβαρη παρεκτροπη.Και αυτη η επιδιωκομενη ευρρυθμια καθιστα τον ανθρωπον..πολιτικον ζωον..αποφευγοντας τον διχασμο του σε θεωρητικα και πρακτικα αντικρουομενα στοιχεια διαμελισμου του.Ο μεγας Ιστορικος ειναι κατηγορηματικος..Ανθρωπινη πραξις ειναι η σωφρων πραξις.Τοσο καθαρωτερη η θεωρια,τοσο δραστικοτερη η πραξις.Το δυνατοτερο πνευμα συνανταται στην υψηλοτερη μορφη της Βουλησεως για  δραση..

.

     Το ιδανικο προπλασμα του Θουκιδιδη ειναι ενας αυτεξουσιος ομογενης λαος,με αυτεξουσιους πολιτες.Η Πολις ειναι η πραγματωσις της ιερας θειας κοσμικης Θελησεως ,εντος της Ιστοριας.Και επειδη ολα αυτα δεν ειναι μονον λογοι, αλλα αληθεια και πραξις,στην ομιλια του Περικελους εξεχουσα θεση κατεχει ο Θανατος.Η Θυσια των πολεμιστων πολιτων για την ελευθερια και την κυριαρχια της Πατριδος..Η αποφασιστικοτητα τους και η αυταπαρνησις τους.Και αν ο θανατος για το μεμονωμενο ατομο δεν εξαντλει ποτε την δικαιολογηση και ιχνηλατηση της αναποτρεπτου επελευσεως του,η ηρωικη θυσια για την Πατριδα εμπλουτιζει τον θανατο ,με την υπερτατο δικαιωμα της Πολεως επι του ατομου.

.

                                ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ .ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΓΟΣ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ,

ΣΚΑΤΑ ΣΤΙΣ ΚΟΤΕΣ!

     Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή που μιλούσε για «Χίτλερ για 1000 χρόνια» (!) καταπίνει δημοκρατικότατα το δημόσιο παραδάκι και υπερψηφίζεται από τη καρδιά του συστήματος, την ΕΛ.ΑΣ., οι αντιεξουσιαστές της Αναρχικής Συλλογικότητας του «ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ» αποκαλύπτουν τη δράση της «Μοσάντ» στην Ελλάδα και ξεβρακώνουν τους υποτελείς της γραικύλους μπάτσους που αδίστακτα παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων ατυχούν να ζουν σήμερα στην Ελλάδα.

     Έτσι, το πρωί της Τετάρτης 6^ης Ιουλίου 2016, δώδεκα Μέλη της ομάδας «Ρουβίκωνας» εισέβαλαν  με έξυπνο και τολμηρό τρόπο στο αεροδρόμιο «ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ», κύκλωσαν το check in της ισραηλινής αεροπορικής εταιρείας «ΕL AL»  και σήκωσαν πανό, διαμαρτυρόμενοι για ένα περιστατικό που σημειώθηκε την περασμένη εβδομάδα με πράκτορες της Ισραηλινής «Μοσάντ», ντόπιους μπάτσους  αστυνομικούς και θύμα τους έναν πολίτη που ετοιμαζόταν να πετάξει με την Ισραηλινή εταιρεία.

     Οι Αναρχικοί ακτιβιστές του «ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ» με τη καταδρομική ενέργειά τους απεκάλυψαν τη παρουσία ισραηλινών μυστικών πρακτόρων που δρουν παράνομα σε ελληνικό έδαφος και παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα πολιτών που ζουν και κινούνται σ’ αυτά, λόγος για τον οποίο είναι άξιοι επαίνου!

     Σημειωτέον ότο ο «ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ» πιστώνεται με μία σειρά επιτυχών καταδρομικών επιχειρήσεων εναντίον στόχων του δημοσίου, την ίδια στιγμή που οι υποτιθέμενοι χρυσαύγουλοι «αγωνιστές» λουφάζουν στις τρύπες τους υπό τη προστασία του ανθελληνικού κράτους και των σωμάτων ασφαλείας!

     Το «Ελληνικόν Εθνικό Κοινωνικό Καθίδρυμα» ως Οργανισμός με αδέκαστη κρίση, υπεράνω προκαταλήψεων, διατηρώντας την ιδεολογική απόσταση από τον αναρχικό χώρο, δε παραλείπει να συγχαρεί τα Μέλη του «ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ» και για τη τελευταία δράση τους ενάντια σε κοινούς εχθρούς, στην εβραϊκή «Μοσάντ» και στο διεφθαρμένο, ντόπιο, αστικό κράτος!

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο του Ρουβίκωνα:

«Κυριακή 26/6/2016, μεσημέρι, διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών, Ελευθέριος Βενιζέλος. Ένας άντρας από την Κολομβία κινείται μαζί με την οικογένειά του στους χώρους επιβίβασης επιβατών με σκοπό να ταξιδέψουν προς την Ισπανία. Μια φυσιολογική διαδικασία ρουτίνας για χιλιάδες επιβάτες που κινούνται στο αεροδρόμιο και επιβιβάζονται σε αεροπλάνα, όπως και για το συγκεκριμένο άτομο. Την ίδια στιγμή, άλλα άτομα ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν σε πτήση των Ισραηλινών αερογραμμών και, για αυτόν το λόγο, στο χώρο επιβίβασης, βρίσκονταν και υπάλληλοι της εταιρείας για να τους εξυπηρετήσουν. Δύο όμως από τους υπαλλήλους είχαν έναν άλλο ρόλο, αυτό της παροχής υπηρεσίας ασφάλειας. Έτσι θεώρησαν «ύποπτο» τον συγκεκριμένο άντρα και αποφάσισαν να τον σταματήσουν να τον ελέγξουν . Και επειδή οι κινήσεις του τους φάνηκαν περίεργες, θεώρησαν σωστό να πέσουν πάνω του και να τον χτυπήσουν… Φυσικά επενέβησαν οι μπάτσοι του αεροδρομίου για να διευθετήσουν το συμβάν και, όπως αποκαλύφθηκε, οι δύο υπάλληλοι ασφαλείας είχαν Ισραηλινά διπλωματικά διαβατήρια, σαφή ένδειξη ότι δεν πρόκειται για απλούς υπαλλήλους, αλλά εκπαιδευμένους μπράβους των υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραηλινού κράτους.

Η αεροπορική εταιρεία του Ισραήλ, η EL-AL, δεν είναι μια απλή συνηθισμένη εταιρεία αεροπορικών μεταφορών, αλλά αποτελεί και έμμεσα ένα από τα όπλα, ή πολλαπλασιαστές ισχύος του κράτους του Ισραήλ. Σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις που έχει το Ισραήλ η EL-AL, έχει αναλάβει τον κρίσιμο ρόλο μεταφορές υλικών και εφοδίων που χρειάζονται από το εξωτερικό, οι Ισραηλινές Ένοπλες δυνάμεις, χωρίς αυτό να αποτελεί μυστικό, αλλά έχει δημοσιευτεί πολλές φορές στον τύπο. Το προσωπικό της λαμβάνει, πέρα από την κλασική εκπαίδευση που έχουν οι υπάλληλοι στις αερογραμμές, και άλλη ποιο ειδικευμένη που άπτεται του ειδικού της ρόλου. Πέρα από αυτό, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ αναλαμβάνουν να βρίσκονται ανάμεσα στους επιβάτες τόσο εν πτήσει, όσο και κατά την επιβίβαση ή αποβίβασή τους, για να αποτρέψουν δυσάρεστες καταστάσεις. Αυτοί έχουν εντολές να ενεργούν κατά το δοκούν όταν κρίνουν πως πρέπει να επέμβουν. Αυτό συνέβη και εκείνη την Κυριακή στο Ελευθέριος Βενιζέλος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έδειξαν και την νοοτροπία που διέπει τις υπηρεσίες ασφαλείας αλλά και τις ένοπλες δυνάμεις αυτού του κράτους. Μια νοοτροπία που την έχουμε δει και διαβάσει πολλές φορές να εκδηλώνεται στα κατεχόμενα, στην λωρίδα της Γάζας. Όπου πάνοπλοι Ισραηλινοί χτυπάνε με ό,τι μέσο έχουν στην διάθεση τους, χωρίς να κάνουν διακρίσεις τον εξεγερμένο λαό της Παλαιστίνης και της λωρίδας της Γάζας. Όπου τραυματίζουν και σκοτώνουν ό,τι θεωρούν «επικίνδυνο» για το κράτος τους χωρίς να δίνουν κανέναν λογαριασμό.

Φυσικά για εμάς δεν αποτελεί έκπληξη αυτό το συμβάν, που αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο κρατικής βίας του Ισραήλ, και ούτε φυσικά αισθανόμαστε αποτροπιασμένοι για την καταπάτηση της κυριαρχίας του Ελληνικού κράτους, που είναι περιοχή ευθύνης του το αεροδρομίου Αθηνών. Μας εξοργίζει όμως η νοοτροπία των ένστολων και μη τραμπούκων του Ισραήλ. Και για να αναφέρουμε το Ελληνικό κράτος και ειδικά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, μια χαρά συνεργάζεται με το Ισραηλινό κράτος στο στρατιωτικό τομέα, παραδείγματος χάριν, με την διενέργεια κοινών στρατιωτικών ασκήσεων με την συμμετοχή ιπτάμενων μέσων και πλοίων, καθώς επίσης και με την φιλοξενία σε Ελληνικό έδαφος όλων αυτών των μέσων δίνοντας στο Ισραήλ ένα επιπλέον τεράστιο πεδίο εκπαίδευσης του. Εκπαίδευση που θα την χρησιμοποιήσει κατά του λαού της Παλαιστίνης με την γνωστή βαρβαρότητα που το διακρίνει. Ακόμα και στον τομέα των υπηρεσιών ασφαλείας πρέπει να υπάρχει συνεργασία, όπως καταδεικνύει το γεγονός στο αεροδρόμιο, αλλιώς δεν θα λειτουργούσαν έτσι οι μπράβοι του Ισραήλ και τον χειρισμό θα έκαναν οι Ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας. Αντιμετώπισαν με την γνωστή σκληρότητα έναν απλό τουρίστα, όπως αντιμετωπίζουν τόσο τους Παλαιστίνιους εξεγερμένους, όσο και τους Ισραηλινούς που αποφασίζουν είτε να μην υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις, είτε να εναντιωθούν στην πολιτικές του Ισραηλινού κράτους.

Για αυτό αποφασίσαμε να παρέμβουμε δυναμικά στον τομέα αναχώρησης πτήσεων της El-Al στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος.

Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας»

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης
τ. 6977764737

ΧΡΑΜΙΑ, ΤΣΟΚΑΡΑ, ΤΑΓΑΡΙΑ

ΚΑΙ 

...ΝΤΟΡΒΑΔΕΣ ΕΜΠΡΙΜΕ!

Αφιερωμένο στον "ίαμβο" ή "ιωάννου" ή...,ή..

.

     Όταν το 1980 ο Νίκος Μιχαλολιάκος ζήτησε τη γνώμη μου για την ιδέα του να ιδρύσει τη "Χρυσή Αυγή" του απήντησα "ΧΡΑΜΙΑ,ΤΣΟΚΑΡΑ,ΤΑΓΑΡΙΑ και ΝΤΟΡΒΑΔΕΣ ΕΜΠΡΙΜΕ" έχοντας υπ΄ όψη μου την υπαρξιακή "αισθητική" του. Είχα κατά νου ένα κενόδοξο "τενεκέδι" με ψυχολογία καταυλιζόμενου αθίγγανου ζώντος εν κοινώ, υπό την αμφισβήτηση του "ζωτικού του χώρου", λόγος που τον ωθούσε να αποζητά την ασφάλεια εν μέσω προστατών του παραπαίοντος εαυτού του, διεκδικώντας ρόλο αρχηγού!

     Το παρουσιαστικό του αρχηγού της "Χρυσής Αυγής", ομολογουμένως, μας είχε επηρεάσει αρνητικά για την ύπαρξή του αν και κανείς από όσους τον γνωρίσαμε στη παιδική του ηλικία δεν είχαμε καμία προκατάληψη για τη συμπαθέστατη φυλή των αθιγγάνων. Όμως, κάτι η εμφάνιση, κάτι η φωνή του, κάτι η διαγωγή του, ο ίδιος έκανε τα πάντα για να μας παραπέμπει σε "χρυσοποίκιλτο" ...σκηνίτη.

     Όλα τα χρόνια που μεσολάβησαν, παρακολουθώντας τον "βίο και την πολιτεία" του η περί καταυλιζομένου αθιγγάνου εικόνα του Νίκου Μιχαλολιάκου όχι μόνον δε ξεθώριασε αλλά, αντιθέτως, εντάθηκε και όχι μόνον στη δική μου ενόραση αλλά και στην αντίστοιχη πολλών άλλων. 

     Δυστυχώς, είτε ως άτομο, είτε ως αρχηγός ενός μορφώματος το οποίο από αλλού ξεκίνησε (ή, μάλλον, νόμισε ότι "ξεκίνησε") κι αλλού ξέπεσε, ο Νίκος Μιχαλολιάκος δε θέλησε να καταλάβει ότι τον φτύνουν νομίζοντας ότι ...ψιχαλίζει. Και η προσωπική του αυτοεκτίμηση υπήρξε ανέκαθεν τόσο χαμηλή ώστε ουδέποτε ενδιεφέρθη να προστατεύσει εαυτόν από την γελοιοποίηση, εκθειάζοντας τα δυνατά, σμιλευμένα, σώματα των αγαλμάτων του Arno Breker τοποθετώντας πλάι τους τη δική του, διαμετρικώς αντιθετική, εικόνα!

     Παρά ταύτα, όσο κι αν κάποιοι προσεπάθησαν να τον προστατεύσουν, εκείνος, σα ..."τσιγκάνα τουρκογύφτισσα" τραβούσε το δικό του δρόμο της αυτοδιακωμωδήσεως, άλλοτε εκσφενδονίζοντας καρπουζόφλουδες στη παραλία του Γυθείου προστατεύοντας το κότερο του Κωνσταντίνου από ...παπαράτσι, άλλοτε εκσφενδονίζοντας μπουκάλια νερού σε ανύποπτους διερχομένους προστατευόμενος από ανεγκέφαλους πιτσιρικάδες διότι, περιέργως πως, πάντοτε τον περιστοίχιζαν ...πιτσιρικάδες...

     Μ' αυτά και μ' αυτά, προϊόντος του χρόνου, ο Νίκος Μιχαλολιάκος δεν "έστησε", απλώς, ...αθιγγανοειδώς το κομματικό μόρφωμά του αλλά και το "στελέχωσε" με αναλόγου ...φυράματος κομματικά "στελέχη". Όλη η "Χρυσή Αυγή" η οποία άλλοτε ευαγγελίζονταν τον ...Άριο (και μας διασκέδαζε πολύ διότι όλοι γνωρίζαμε την ανοησία του ιδρυτή της). κατήντησε "δειγματολόγιο" ...αθιγγανόμορφης αγέλης απείρου ...κάλλους!

     Χωρίς καμιάν απολύτως υπερβολή θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Νίκος Μιχαλολιάκος "καθρέφτισε" πλήρως το υπαρξιακό του "περιεχόμενο" στο κομματικό του μόρφωμα και "στέγασε" σε αυτό τα καθιζήματα της πλέον λούμπεν αντιφασιστικής ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα να μετατρέψει τη "Χρυσή Αυγή" στη τελειωτική ταφόπλακα του ελλαδικού Εθνικισμού ορίζοντας και το "πάτο του βαρελιού" του σημερινού κοινοβουλευτισμού και ό,τι αυτός, πλέον, εκπροσωπεί!

    Sic transit gloria ..."Χρυσής Αυγής" η οποία, από άλλοτε εκλεκτικιστική ομάδα του "ΑΓΧΙΒΑΣΙΗΝ", κατήντησε σήμερα ένα απέραντο ...εμπριμέ γυφταριό! 

     Και, ω! του θαύματος, μετά τα ...άρια κορμιά του Arno Breker πλάκωσαν τα τσιγγάνικα λιγδομούστακα να κοσμήσουν το πάνθεον των ομοίων της "Χρυσής Αυγής" κι ενώ όλοι δυσανασχετούσαμε με τον "επίσημο βάρδο" του μορφώματος Νότη Σφακιανάκη, ένα ακόμη υπό-δειγμα αοιδού (γράφε "αηδού") ήρθε να επαληθεύσει τον παλιό εκείνο ...συνειρμό μου σύμφωνα με τον οποίο ο Νίκος Μιχαλολιάκος και το κομματικό του μόρφωμα συνδέονταν άρρηκτα με τη συμπαθέστατη ομοταξία των αθιγγάνων... Ο Κώστας Χαλουλάκος και όχι, πια, ο Νότηςςςςς υμνεί πλέον τη ..."Χρυσή Αυγή" η οποία προσδοκά να συλλέξει πλέον εκτός τις ψήφους των ασφαλιτών που την στήριξαν μέχρι σήμερα και τις ψήφους των απανταχού ...καταυλιζομένων! "ΧΡΥΣΑΥΓΗΤΕΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ", λοιπόν, από τον αθίγγανο Κώστα Χαλουλάκο του οποίου ο μύσταξ δε σχετίζεται, βεβαίως, με εκείνον του, ατυχώς, πρώην ινδάλματος του Νίκου Μιχαλολιάκου, του Αδόλφου Χίτλερ, αλλά πάντως έστω και λιγδέ, έστω και επιμήκης εξελίσσεται σε νέο σήμα κατατεθέν της αθιγγανο-χρυσαυγίτικης κομματικής ..."αισθητικής"!

     Γνωστός βάρδος ο Κώστας Χαλουλάκος, έχει στο ενεργητικό του σπουδαία ...άσματα(...) βαθύτατου περιθωριακού ρεπερτορίου τα οποία από μόνα τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν έως και διατριβές για τις υπηρεσίες διώξεως ναρκωτικών Interpol και Scotland Yard, ομού και ...αδιαιρέτως! 

     "ΦΟΥΝΤΑ ΑΒΕΡΤΑ ΚΑΙ ΧΑΣΙΣΙ" επικαλείται ο αθίγγανος υμνητής της "Χρυσής Αυγής" όταν δεν πέμπει ...μολπές στο όμαιμο μόρφωμα του Νίκου Μιχαλολιάκου και, βεβαίως, επειδή τίποτε το τυχαίο βάσει του περί αιτιοκρατίας νόμου, ο Κώστας Χαλουλάκος φαίνεται ότι κάτι γνωρίζει για το "παπόρο απ΄τη Περσία" ..."NOOR1" με το οποίο το κομματικό του "είδωλο" βρέθηκε στο πρόσφατο παρελθόν ...διασυνδεδεμένο!

     Άλλωστε μορφές όπως του χρυσαύγουλου βουλευτή Κούζηλου που ο ναρκο-"πλοιοκτήτης" του "NOOR1" τον ήθελε για ...καπετάνιο ...εμπνέουν τα γνωστά "κυκλώματα"  και "μιλάνε" βαθιά στη "καρδιά" του κάθε Χαλουλάκου!

    Γενικώς, η "Χρυσή Αυγή", πριν καν "ανθίσει" ...μαράθηκε κατά τον οικτρότερο τρόπο και βρίσκεται στο σωστό δρόμο για το καταυλισμό και, βεβαίως, τη ...χωματερή της Ιστορίας με νεκροπομπούς Χαλουλάκους, ναρκο-πλοιοκτήτες και λοιπές διακεκριμένες περσόνες του ημεδαπού παρακράτους και κοινού εγκλήματος για να μη θυμηθούμε και εν εξελίξει ...υποθέσεις! εμείς, πάντως προτείνουμε στο Νίκο Μιχαλολιάκο το νέο εκλογικό σύνθημα το οποίο θα συγκινήσει επί του ασφαλούς το "ειδικό" κοινό των ψηφοφόρων του:

ΦΟΥΣΤΑ ΚΛΑΡΩΤΗ, ΨΗΦΟ ΣΤΗ "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ"!

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΗΡ. ΚΑΛΕΝΤΖΗΣ

Τ. 6977764737

TA ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΤΟΥ  ..ROBERTO CHAIDI

     Με απειλητική και κλασικίζουσα χρυσαυγίτικη διάθεση, μας κάλεσε τηλεφωνικώς ο αμιγώς ελληνώνυμος(...) ...Ρομπέρτο εξ Αλβανίας για να μας παραπονεθεί ότι ασεβούμε έναντι των ...λαμπρών υπερεθνικών αγώνων του οι οποίοι δίδονται μέσα από πολυτελείς limo...

...μέσα από ευάερα και ευήλια κάμπριο...

...μέσα από πολυτελείς πισίνες υπό την σκιά της αμερικανικής αστερόεσσας...

...μέσα από καφετέριες με φόντο καμπυλόγραμμες κονσοματρίς...

...πάνω από ακριβές μοτοσυκλέτες...

...και πάντα με το έμβλημα του "Chaides Fashion" να προμοτάρει και τις μπίζνες του, ομού και ...πλάι-πλάι με τον βαρύτιμο χριστιανικότατο σταυρό ως σύμβολο ...πίστεως προς ευλογία των ευκόλως εννοουμένων...

     Κυρίως, ο Ρομπέρτο παραπονείται ότι παραβλέπουμε την αρία κατατομή του και τον θεωρούμε έναν συμπαθέστατο αθίγγανο ενώ εκείνος αποτελεί εικονοπλαστικό ...μετείκασμα ενός Μεγάλου Αλεξάνδρου, τουλάχιστον!

     Ομολογουμένως, τόσο λαμπρούς ...ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ δε θα μπορούσαμε να φαντασθούμε! Και, μάλιστα, με τόσο "προχω" fashion style ...κοντομάνικου!

     Μ’  αυτά και μ’  αυτά, ο τέως Αλβανός πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα έφτασε σε σημείο να διακηρύττει ότι «Πιο εύκολα θα βρείτε Εσκιμώο στην Σαχάρα παρά Έλληνα στην Χειμάρρα». Και άντε τώρα να πείσεις τον κ. Σαλί Μπερίσα ότι στη Χειμάρρα διεξάγει λαμπρούς …εθνικούς αγώνες υπέρ του …Ελληνισμού ο Roberto Chaidi…

_________________________________________________________________________________

ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΜΕΛΑΣ 7/6/2016, 11:08 π.μ.

Πείτε στο χαίντι ότι κερνάω μπόμπα μπουκάλι σιβας στο μαγαζί να κάνουμε παρέα εθνικό αγώνα για πολλά παράσιμα. Να βάλει λίγη άσπρη πούντρα όμως γιατί αράπια δε μπάζει ο πορτιέρης.

_________________________________________________________________________________

Γ. Κ. Ν. 7/6/2016, 13:04 μ.μ.

Ξερνάω σε λίγο η ΧΑ θα βγάλει αφίσα με το Ταμτάκο να καλεί να τη ψηφίσουμε.

_________________________________________________________________________________

Φώτης Ντ. 7/6/2016, 15:47 μ.μ.

Μπροστά σε όλους τους χατες ο Ταμτάκος φίλε ΓΚΝ δείχνει άρειος.

_________________________________________________________________________________

Μαρία Κρ. 7/6/2016, 18:19 μ.μ.

Ε όχι και συμπαθέστατοι οι γύφτοι.


Aπάντηση Σ.Ο.:

Γιατί όχι, μακριά κάθε ρατσισμός από εμάς...

_________________________________________________________________________________

I.K. 8/7/2016, 02:03 π.μ.

Στην Αλβανία ο Ρομπέρτο θεωρείται περιβόλι διασκέδασης για όλη τη χώρα. Σε όλους προσφέρει χαμόγελο με αυτά που λέει παριστάνοντας τον μεγάλο πολεμιστή. Τελευταία δήλωσε ότι έκανε τεστ DNA και αποδείχτηκε ότι το πεπρωμένο του είναι να απελευθερώσει τη Χειμάρρα με αποτέλεσμα οι αλβανοί μπάτσοι να τον τραβήξουν στο τμήμα για να διαπιστώσουν αν είναι επικίνδυνα τρελός ή απλά παλαβιάρης. Αφού διαπίστωσαν με τη βοήθεια γιατρού ότι κάπου χάνει αλλά δεν είναι επικίνδυνος τον ξαμόλησαν. Όλοι στην Αλβανία περιμένουν να ακούσουν στις ειδήσεις τα καμώματα του Ρομπέρτο για να γελάσουν και κανένας δε του κρατάει κακία γιατί όλοι ξεσκάνε όταν το δουλεύουν.

http://www.gazetadita.al/policia-ndalon-bertin-e-agimit-te-arte-kam-bere-testin-e-adn-jam-grek/

_________________________________________________________________________________

Mα.Ρ. 8/7/2016, 11:37 π.μ.

Καταλαβαίνω το αρχικό κείμενο αλλά το να ασχολείστε με τα χρυσαυγήτικα σκουπίδια δε το καταλαβαίνω. Η ΧΑ είναι έτσι κι αλλιώς σκουπιδοτενεκές το να ασχολείστε με το κάθε απόρριμμα δε προσθέτει και κάτι. Με εκτίμηση.

Απάντηση Σ.Ο.:

Αγαπητέ Φίλε και τα σκουπίδια θέλουν τη ...διαχείρισή τους!

_________________________________________________________________________________

Λ. Γ. Καρα., 20/7/2016, 02:04 π.μ.

Ο Χαίδης έχει τη τιμητική του σε όλο το ίντερνετ καθημερινά. Ρίξτε μια ματιά εδώ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=267351780295354&set=a.112275892469611.1073741831.100010616018588&type=3&theater

Απάντηση Σ.Ο.:

Όντως, έχει πολλούς "φίλους" στην Αλβανία και εδώ αποκτά ολοένα και ...περισσότερους.

_________________________________________________________________________________