Ε Β Ρ Α Ι Ο Ι:
ΟΙ ΕΠΙΝΟΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Ιστορική αναπαράσταση Ιουδαίων Σικάριων
Ως «τρομοκρατία» ορίζεται κάθε στοχευμένη βίαιη πράξη η οποία εμποιεί συλλογικό τρόμο προκειμένου ο ασκών (τρομοκράτης) να επιτύχει ίδιον πολιτικό όφελος. Και υπ’ αυτή την έννοια, ως ιστορικοί επινοητές της τρομοκρατίας είναι οι Εβραίοι Σικάριοι (Sicarii) καθώς κει οι, επίσης, Εβραίοι Ζηλωτές ( קנאים, Qanna'im / Kana'im, το οποίο ο Ιώσηπος απέδωσε στα Eλληνικά ως “Ζηλωταί”).
Sica
Οι Εβραίοι Σικάριοι (Sicarii) της Ιουδαίας που εμφανίζονται να δρουν στην Ιερουσαλήμ, περίπου μεταξύ 50 και 66 μ.χ.χ., θεωρούνται από τους ιστορικούς κατά τεκμήριον ως η πρώτη τρομοκρατική οργάνωση και ήταν μια ακραία ακτιβιστική ομάδα που αναπτύχθηκε μέσα στην ίδια την ιουδαϊκή κοινωνία κατά τη ρωμαϊκή κατοχή. Κυκλοφορούσαν μέσα στα πλήθη κατά τις εορτές και δολοφονούσαν Ρωμαίους αξιωματούχους ή Ιουδαίους συνεργάτες των Ρωμαίων με μικρά εγχειρίδια (sicae).
Sicae
Η λατινική λέξη «sica» σημαίνει το μικρό κυρτό εγχειρίδιο ή στιλέτο που το έκρυβαν κάτω από τον μανδύα και το χρησιμοποιούσαν για αιφνιδιαστικές δολοφονίες επιδιώκοντας να προκαλέσουν πανικό και πολιτική αστάθεια. Εξέφραζαν τον πιο ακραίο ιουδαϊκό σκοταδισμό πιστεύοντας ότι αρχηγός κι εντολέας τους ήταν ο …θεός και εξ ονόματός του μπορούσαν να δολοφονούν όποιον, κατά την κρίση τους, αμφισβητούσε την κυριαρχίας τους επί γης, κάτι που συνεχίζει να στιγματίζει ολόκληρη την εβραϊκή φυλή σήμερα με αποτέλεσμα την εγκληματικότητά τους κατά κάθε ετεροδόξου, δηλαδή, εναντίον της Ανθρωπότητος. Οι Σικάριοι δεν πολεμούσαν μόνο τους Ρωμαίους αλλά δολοφονούσαν επίσης τους Ιουδαίους αριστοκράτες, Ιουδαίους αρχιερείς, Ιουδαίους φοροεισπράκτορες και Ιουδαίους πολιτικούς που συνεργάζονταν με τη Ρώμη. Οι επιθέσεις τους γίνονταν κυρίως κατά τις μεγάλες εορτές στην Ιερουσαλήμ, όταν οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο. Ο δράστης μαχαίρωνε το θύμα και χανόταν μέσα στο πλήθος, δημιουργώντας φόβο και ανασφάλεια.
Eρείπια της Μασάντα
Η κατάληξη των Σικαρίων ήταν οικτρή. Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο το 70 μ.χ.χ., πολλοί Σικάριοι κατέφυγαν στο οχυρό της Μασάντα. Το 73 ή 74 μ.χ.χ., όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν το οχυρό, ο Ιώσηπος αφηγείται ότι οι πολιορκημένοι Σικάριοι προτίμησαν την ομαδικήν αυτοκτονία.
Οι, επίσης, Εβραίοι, Ζηλωτές συνδέονται στενά με τους Σικάριους και συμμετείχαν στον Ιουδαϊκό Πόλεμο (66–73 μ.χ.χ.) και, κατά κανόνα, χρησιμοποιούσαν μεθόδους που σήμερα χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικές.
Αναζητώντας τον ακριβέστερο προσδιορισμό της σχέσεως των Σικαρίων και των Ζηλωτών θα πρέπει να επισημάνουμε ότι πολλοί θεωρούν ότι αυτές οι δύο τρομοκρατικές, όσο και διακριτές, εβραϊκές «κοινότητες» δεν αποτελούν παρά δύο «πτέρυγες» μιας και της αυτής φυλετικής «δεξαμενής» οι οποίες, παρά τις δευτερεύουσες διαφοροποιήσεις τους, συνεργάσθηκαν στον Ιουδαϊκό πόλεμο υπέρ των ρατσιστικών συμφερόντων της φυλής τους.
Babylonian Talmud Tractate Sanhedrin Venice 1520 Daniel Bomberg 1η έκδοση.
Το ιερό Βιβλίο των Εβραίων το Ταλμούδ, είναι η ίδια η πηγή του ρατσιστικού ζητήματος που στιγματίζει ολόκληρη την εβραϊκή φυλή με την απροκάλυπτη ρητορική ξενοφοβικού μίσους που το χαρακτηρίζει και αποτελεί "ιερή" προτροπή εγκληματικής συμπεριφοράς εναντίον κάθε αλλοδόξου μηδέ αποκλειομένης και της τρομοκρατίας. Στα ακόλουθα χωρία του σταχυολογούμε αυτό το ξενοφοβικό μίσος με την μισαλλόδοξη ρητορική που δεν εντοπίζεται σε κανένα άλλο ιερό Βιβλίο οιασδήποτε άλλης θρησκείας:
Sanhedrin 57a
Στο χωρίο αυτό, τρομοκρατικότατα, κάθε αλλόδοξος χαρακτηρίζεται «ειδωλολάτρης» και υβριστής του θεού των Ιουδαίων και τιμωρείται με θάνατο.
Avodah Zarah 26b
Στο χωρίο αυτό αναπτύσσεται ένας ακραίος ξενοφοβικός ρατσισμός επί προσχήμασι καταλήγοντας στη νομιμοποίηση τρομοκρατικών μεθοδεύσεων εναντίον κάθε αλλοφύλου απαρέσκοντος. Από πλευράς των Εβραίων έγιναν πολλές απόπειρες «λειάνσεως» και «εξομαλύνσεως» αυτού του χωρίου αλλά το περιεχόμενό του παραμένει «λαλίστατο» ξενοφοβικού μίσους.
Avodah Zarah 22a
«Μνημείο» μισαλλοδοξίας που απαγορεύει στους Εβραίους ακόμη και να εμπιστεύονται τα ζώα τους σε αλλοδόξους ή να μένουν μόνοι με αλλοδόξους! Το ρατσιστικότατο Ταλμούδ θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία της Ανθρωπότητος ως υπόδειγμα ρητορικής μίσους!
Sanhedrin 72a
Το χωρίο αυτό θεωρεί δεδομένη την αυτοδικία με ό,τι αυτό σημαίνει και βεβαίως υπό το σταθερό πρόσχημα του αυτοδικούντος την δήθεν «νόμιμη άμυνα» και «δικαιοσύνη».
Sanhedrin 74a
Και πάλι στο επίκεντρο του εβραϊκού ξενοφοβικού μίσους οι «ειδωλολάτρες» και, γενικώς, οι αλλόδοξοι.
Το στίγμα της τρομοκρατικής νοοτροπίας, όμως, δεν εγκατέλειψε ποτέ την εβραϊκή ράτσα και παραμένει αναλλοίωτο έως και σήμερα, αναζωπυρούμενο τον 20ό αιώνα όταν οι ανέστιοι Εβραίοι επέτειναν τις προσπάθειές τους για να κατακτήσουν ξένα εδάφη στήνοντας με την βία ένα υβριδικό κράτος.
Αρχικώς, το 1909, εμφανίζεται η πρώτη τρομοκρατική οργάνωση Εβραίων, η Hashomer, μια μικρή ομάδα φανατικών εγκληματιών η οποία θεωρείται ο "πρόδρομος" της, μετέπειτα, Χαγκανά.
Η Χαγκανά (ההגנה – Haganah - Άμυνα) υπήρξε η μεγαλύτερη και σημαντικότερη εβραϊκή παραστρατιωτική - τρομοκρατική οργάνωση στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο της Βρετανικής Εντολής (1920–1948) απετέλεσε δε τον πυρήνα από τον οποίο δημιουργήθηκαν κατόπιν οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF – Israel Defense Forces) οι οποίες συνέχισαν να εμφορούνται από την τρομοκρατική νοοτροπία της Χαγκανά και μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Η Χαγκανά ιδρύθηκε το 1920, ως βραχίονας τρομοκρατικής δράσεως κατά των Αράβων γηγενών κατοίκων των οποίων την γη διεκδικούσαν οι Εβραίοι για την ίδρυση του κράτους τους. Έτσι, η Χαγκανά συνδέθηκε στενά με το σιωνιστικό εργατικό κίνημα Mapai και με τον ηγέτη David Ben-Gurion. Η βασική της γραμμή ήταν η, με κάθε κόστος ξένων ζωών, δημιουργία εβραϊκού κράτους στο ξένο έδαφος της Παλαιστίνης και η εκβιαστική συνεργασία με τη βρετανική διοίκηση όπου αυτό εξυπηρετούσε τους στόχους του σιωνιστικού κινήματος, με την παράλληλη ανάπτυξη στρατιωτικής ισχύος. Η οργάνωση και δομή της είχαν εξ αρχής παραστρατιωτικό-τρομοκρατικό χαρακτήρα με δεδομένη την άσκηση ένοπλης βίας ενώ, από το 1930 εξελίχθηκε σε αμιγώς στρατιωτικό μηχανισμό με τρομοκρατική, όμως, μεθοδολογία η οποία ανέδειξε ακόμη περισσότερο την βία ως μέσο επιτυχίας του αντικειμενικού σκοπού της ιδρύσεως εβραϊκού κράτους, οπότε, εμφανίζεται ένα ακόμη "αποτελεσματικότερο" τρομοκρατικό "σχήμα" η Παλμάχ.
Η Παλμάχ (εβραϊκά: פלמ״ח, συντομογραφία του Plugot Maḥatz, δηλαδή «Λόχοι Κρούσεως») υπήρξε το πλέον ακραίο τρομοκρατικό μόρφωμα της Haganah κατά την περίοδο της Βρετανικής Εντολής στην Παλαιστίνη. Ιδρύθηκε από τον εκπαιδευμένο στη Ρωσία Yitzhak Sadeh στις 15 Μαίου 1941 και εξελίχθηκε στην πλέον δολοφονική τρομοκρατική οργάνωση του εβραϊκού Γισούβ (εβραϊκά: היישוב, HaYishuv,Yishuv, δηλαδή, κοινότητα χωρίς κρατική οργάνωση), αποτελώντας τον πυρήνα πολλών μετέπειτα μονάδων των "Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων" μετά την ίδρυσή τους το 1948. Κατά τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε συνεργασία της τρομοκρατικής Παλμάχ με τις βρετανικές αρχές. Στελέχη της Παλμάχ εκπαιδεύτηκαν σε επιχειρήσεις δολοφονιών, δολιοφθορών κλπ από Βρετανούς στρατιωτικούς εκπαιδευτές και έδρασαν χωρίς κανέναν οίκτο εναντίον των αυτοχθόνων Αράβων που κατοικούσαν στην περιοχή που υπέβλεπαν.
Όταν ο άμεσος κίνδυνος του παγκοσμίου πολέμου υπεχώρησε, και τερματίστηκε η βρετανική χρηματοδότηση η Παλμάχ συνέχισε να λειτουργεί πάντοτε παρανόμως και αυτοβούλως με την υποστήριξη του πληθυσμού του εβραϊκού Γισούβ. Ήταν οργανωμένη συνωμοτικά σε μικρές ευέλικτες ομάδες με αποκεντρωμένη σκιώδη διοίκηση, με τα περισσότερα μέλη της να ζουν σε κιμπούτς και να εμφανίζονται ως απλοί "καθημερινοί αγρότες" ασκούμενοι, όμως, κρυφά στην χρήση των όπλων, την διάπραξη δολοφονιών, δολιοφθορών κλπ. Το μοντέλο αυτό επέτρεπε τη διατήρηση σημαντικής στρατιωτικής δυνάμεως με περιορισμένους οικονομικούς πόρους. Με την πάροδο του χρόνου η Παλμάχ συγκρότησε εξειδικευμένους "πυρήνες", όπως ειδική ναυτική δύναμη (Palyam), που υποστήριζε την παράνομη μεταφορά Εβραίων μεταναστών και εκτελούσε θαλάσσιες αποστολές, ομάδες σαμποτάζ, μονάδες αναγνωρίσεως και μονάδες πληροφοριών. Και όταν, μετά το τέλος αυτού του πολέμου οι Βρετανοί διετήρησαν τους περιορισμούς στην εβραϊκή μετανάστευση, η Παλμάχ συμμετείχε σε επιχειρήσεις δολιοφθοράς εναντίον στρατιωτικών και διοικητικών υποδομών της Βρετανικής Εντολής, συχνά σε συντονισμό με άλλες εβραϊκές οργανώσεις στο πλαίσιο του λεγόμενου «Εβραϊκού Κινήματος Αντιστάσεως» (1945–1946) που δρούσε εναντίον του γηγενούς αραβικού αμάχου πληθυσμού.
Κατά τον πόλεμο που ακολούθησε την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, η Παλμάχ αποτέλεσε το πιο εγκληματικό τμήμα των εβραϊκών δυνάμεων και οι τρομοκράτες που την επάνδρωναν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις στη Γαλιλαία, στην Ιερουσαλήμ, στο Νεγκέβ και σε άλλα μέτωπα, συμβάλλοντας στην εδραίωση του νεοπαγούς κράτους του Ισραήλ. Στην Παλμάχ ανεδείχθησαν ως διοικητές δραστήριοι τρομοκράτες που αργότερα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική και στρατιωτική ιστορία του Ισραήλ, μεταξύ των οποίων οι Yitzhak Rabin, Yigal Allon, Moshe Carmel, Yosef Tabenkin και, όπως καταλαβαίνει κανείς, η Παλμάχ, φθάνοντας ένα δυναμικό 2000-3000 μελών, αρκετά υψηλό για τα δεδομένα της εποχής, απέκτησε ισχύ επίφοβη για το κράτος του Ισραήλ με αποτέλεσμα την διάλυσή της, στις 26 Νοεμβρίου 1948, την οποία απεφάσισε ο πρωθυπουργός David Ben-Gurion υπό το πρόσχημα της δημιουργίας ενιαίου εθνικού στρατού και την υπαγωγή όλων των μονάδων σε ενιαία διοίκηση.
Παραλλήλως με την ήδη τρομοκρατική οργάνωση Χαγκανά και από το 1931, σχηματίσθηκε και έδρασε ακόμη μία εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση, η Ιργκούν (ארגון צבאי לאומי, Irgun Zvai Leumi, συντομογραφία: Etzel, אצ״ל ) η οποία διακρίθηκε από την Χαγκανά λόγω της ακόμη σκληρότερης και πλέον απροκάλυπτης τρομοκρατίας που άσκησε σε βάρος των αμάχων Αράβων γηγενών κατοίκων τους οποίους αντιμετώπιζε χωρίς καμία επίδειξη σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή.
Το "Αltalena" φλέγεται.
Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι μεταξύ των Εβραίων επικρατεί πλήρης διαίρεση κυρίως για λόγους διαφορετικών θεοκρατικών ερμηνειών και η διαίρεση αυτή αποκρύπτεται επιμελώς "προς τα έξω" αλλά δεν παύει να χαρακτηρίζει τον ψυχοπαθητικό βίο των Εβραίων. Ομοίως, μεταξύ Χαγκανά και Ιργκούν υπήρξε αβυσσαλέο μίσος με ενδεικτικό το επεισόδιο "Altalena" όταν στις 20 Ιουνίου 1948 η Χαγκανά δια των κυβερνητικών δυνάμεων του Ben-Gurion πυροβόλησαν το φορτηγό πλοίο "Altalena" που είχε κυβερνήτη τον Monroe Fein και επικεφαλής συνοδό το στέλεχος της Ιργκούν Eliyahu Lankin που μετέφερε όπλα για λογαριασμό της Ιργκούν, με αποτέλεσμα 3 νεκρούς της πλευράς των κυβερνητικών δυνάμεων και 16 νεκρούς της πλευράς της Ιργκούν. Όμως η κατάρα που σέρνει ο εβραϊκός κόσμος στιγματίζει, από καταβολής του, την πορεία του με αμέτρητα παρόμοια εμφυλιοπολεμικά περιστατικά τα οποία αγνοεί ο εκτός κοινωνίας του κόσμος.
Ας μη ξεχνάμε ότι στα ιερά Βιβλία τους οι Εβραίοι χαρακτηρίζουν καταφρονητικότατα και συλλήβδην όλα τα ξένα έθνη ως גויים (goyim) δηλαδή "εθνικούς", ήτοι, ειδωλολάτρες, προσδίδοντας στους εαυτούς τους θεία ανωτερότητα και εάν είμαστε ακόμη προσεκτικότεροι θα επαληθεύσουμε ότι όσα απέδωσε η ρατσιστική προπαγάνδα τους κατά των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών δεν υπήρξαν τίποτε περισσότερο από όσα οι ίδιοι διέπραξαν εις βάρος όσων θεώρησαν ως φυλετικούς αντιπάλους τους!
Εν κατακλείδι, είναι ευκρινές ότι η ράτσα των Εβραίων είναι φορέας βαρύτατων ιδιαιτεροτήτων οι οποίες επιπολάζουν εν μέσω αιώνων προκαλώντας δυστυχία στους ίδιους αλλά και σε ολόκληρη την Ανθρωπότητα της οποίας αποτελούν εστία θεοκρατικού φανατισμού, ακραίας μισαλλοδοξίας και ασεβείας προς την ζωή και τον πολιτισμό.
Το μόνο βέβαιο για την περίπτωση των αμετανόητων Εβραίων επινοητών της τρομοκρατίας και διαπράξεως κατά συρροήν εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητος είναι ότι, σταθερά, τους προσμένει η καθαρτήρια, τελική, Μασάντα!
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Mein Kampf Adolf Hitler Franz Eher Nachfolger 1925–1926 (συνεχείς εκδόσεις 1933–1945).
Der Mythus des 20. Jahrhunderts Alfred Rosenberg Hoheneichen Verlag 1930.
Die Spur des Juden im Wandel der Zeiten Alfred Rosenberg Hoheneichen Verlag 1940.
Der Giftpilz – Ein Stürmerbuch für Jung und Alt Ernst Hiemer Der Stürmer Verlag (Νυρεμβέργη) 1938.
Der Pudelmopsdackelpinscher Ernst Hiemer Der Stürmer Buchverlag 1940.
Der Jude im Sprichwort der Völker Ernst Hiemer Der Stürmer Buchverlag 1942.
Trau keinem Fuchs auf grüner Heid und keinem Jud bei seinem Eid Elvira Bauer Julius Streicher / Der Stürmer Verlag 1936.
Der Ewige Jude Johann von Leers Zentralverlag der NSDAP (Franz Eher Nachfolger) 1936.
Der Ewige Jude (κατάλογος εκθέσεως) Συντακτική επιτροπή της εκθέσεως Franz Eher Nachfolger 1937.
Der Untermensch SS-Hauptamt Nordland Verlag 1942.
Rassenkunde des deutschen Volkes Hans F. K. Günther J. F. Lehmanns Verlag 1922 (πολυάριθμες εκδόσεις στο Γ΄ Ράιχ).
Warum Arierparagraph? Hans F. K. Günther J. F. Lehmanns Verlag 1934.
Platon als Hüter des Lebens Hans F. K. Günther J. F. Lehmanns Verlag 1928 (επανεκδόσεις 1933–1943).
Die Sünde wider das Blut Artur Dinter Dinter-Verlag 1917 (εκτεταμένες επανεκδόσεις).
Neuadel aus Blut und Boden Richard Walther Darré J. F. Lehmanns Verlag 1930.
Das Bauerntum als Lebensquell der nordischen Rasse Richard Walther Darré J. F. Lehmanns Verlag 1928.
Grundlagen der menschlichen Erblichkeitslehre und Rassenhygiene Eugen Fischer, Erwin Baur, Fritz Lenz J. F. Lehmanns Verlag 1921 (πολυάριθμες εκδόσεις στο Γ΄ Ράιχ).
Volk ohne Raum Hans Grimm Albert Langen Verlag 1926 (συνεχείς έγκριτες Εθνικοσοσιαλιστικές εκδόσεις).
Die Protokolle der Weisen von Zion Γερμανόγλωσσες προσεγμένες εκδόσεις όπως "Hoheneichen Verla", μεταξύ 1933–1945.
Der Stürmer (δεμένοι ετήσιοι τόμοι του περιοδικού) Julius Streicher Der Stürmer Verlag ετήσιοι τόμοι 1933–1945.
Bellum Judaicum (The Jewish War) Flavius Josephus Harvard University Press (Loeb Classical Library) 1927–1928 (Loeb ed.).
Antiquitates Judaicae (Jewish Antiquities) Flavius Josephus Harvard University Press (Loeb Classical Library) 1930–1965 (Loeb ed.).
Vita (Life) Flavius Josephus Harvard University Press (Loeb Classical Library) 1926
Historiae Tacitus Harvard University Press (Loeb Classical Library) 1925.
De Vita Caesarum (The Twelve Caesars) Suetonius Harvard University Press (Loeb Classical Library) 1914.
The Zealots: Investigations into the Jewish Freedom Movement in the Period from Herod I until A.D. 70 Martin Hengel T&T Clark 1989 (αγγλική έκδοση).
Josephus and the New Testament Steve Mason Hendrickson Publishers 2003 (2nd ed.).
Josephus, Judea and Christian Origins Steve Mason Hendrickson Publishers 2009
Bandits, Prophets and Messiahs: Popular Movements in the Time of Jesus Richard A. Horsley & John S. Hanson Harper & Row 1985.
Jesus and the Spiral of Violence Richard A. Horsley Fortress Press 1993.
Imperialism and Jewish Society, 200 BCE–640 CE Seth Schwartz Princeton University Press 2001,
Josephus: The Historian and His Society Tessa Rajak Duckworth 1983
From the Maccabees to the Mishnah Shaye J. D. Cohen Westminster John Knox Press 1987 (3rd ed. 2014).
Masada: Herod's Fortress and the Zealots' Last Stand Yigael Yadin Weidenfeld & Nicolson 1966.
Masada: From Jewish Revolt to Modern Myth Jodi Magness Princeton University Press 2019.
The Great Roman-Jewish War, AD 66–70 Martin Goodman Cambridge University Press 1987.
Rome and Jerusalem: The Clash of Ancient Civilizations Martin Goodman Allen Lane / Penguin Books 2007.
The Roman Near East, 31 BC–AD 337 Fergus Millar Harvard University Press 1993.
The Complete Roman Army Adrian Goldsworthy Thames & Hudson 2003
Josephus and Jewish History in Flavian Rome and Beyond Joseph Sievers & Gaia Lembi (eds.) Brill 2005.
The First Jewish Revolt: Archaeology, History and Ideology Andrea M. Berlin & J. Andrew Overman (eds.) Routledge 2002.
The Cambridge History of Judaism, Volume III: The Early Roman Period William Horbury, W. D. Davies & John Sturdy (eds.) Cambridge University Press 1999.
The Oxford Handbook of Jewish Studies Martin Goodman, Jeremy Cohen & David Sorkin (eds.) Oxford University Press.
A History of the Jewish People in the Time of Jesus Christ Emil Schürer T&T Clark 1885–1890 (αναθεωρημένες αγγλικές εκδ.).
The Ruling Class of Judaea Géza Alföldy Cambridge University Press 1985.
The Dead Sea Scrolls and the First Christians Martin Hengel SCM Press 1987
Josephus Louis H. Feldman Walter de Gruyter 1984.
Josephus and Modern Scholarship (1937–1980) Louis H. Feldman Walter de Gruyter 1984.
